حدیث امام سجّاد (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْعُقُوق
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام
سند
علي عن ابيه عن هارون بن الجهم عن عبد الله بن سليمان عن ابي جعفر ع قال :
إِنَ أَبِي نَظَرَ إِلَى رَجُلٍ وَ مَعَهُ اِبْنُهُ يَمْشِي وَ اَلاِبْنُ مُتَّكِئٌ عَلَى ذِرَاعِ اَلْأَبِ قَالَ فَمَا كَلَّمَهُ أَبِي ع مَقْتاً لَهُ حَتَّى فَارَقَ اَلدُّنْيَا
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۱۳
از امام باقر (ع)، فرمود: پدرم به مردی نگاه کرد که پسرش به همراه راه می رفت و به شانه پدرش تکیه کرده بود و آن حضرت با او (یعنی پسر- از مجلسی ره) سخن نگفت از بد داشتن او تا از دنیا رفت.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۵۰
حضرت باقر علیه السلام فرمود: پدرم بمردی نگاه کرد که پسرش بهمراه او بود و آن پسر بشأنه پدرش تکیه کرده بود، فرمود: پدرم با آن پسر از بدی آن کارش سخن نگفت تا از دنیا رفت.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۹
از او، از پدرش، از هارون بن جهم، از عبداللَّه بن سلیمان، از امام محمد باقر علیه السلام روایت است که فرمود: «پدرم علیه السلام به سوی مردی نظر فرمود، و پسرش همراه او میرفت، و آن پسر بر ساق دست پدر تکیه داده بود». حضرت فرمود: «پس پدرم علیه السلام با آن پسر سخن نفرمود، از روی دشمنی و خشمی که با او داشت، و او را زشت میداشت، تا وقتی که از دنیا مفارقت نمود».