الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۲۷۰

حدیث امام سجّاد (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الْعُقُوق‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام

سند
علي عن ابيه عن هارون بن الجهم عن عبد الله بن سليمان عن ابي جعفر ع قال :

إِنَ‏ أَبِي‏ نَظَرَ إِلَى رَجُلٍ وَ مَعَهُ اِبْنُهُ يَمْشِي وَ اَلاِبْنُ مُتَّكِئٌ عَلَى ذِرَاعِ اَلْأَبِ قَالَ فَمَا كَلَّمَهُ‏ أَبِي ع‏ مَقْتاً لَهُ حَتَّى فَارَقَ اَلدُّنْيَا

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۱۳ از امام باقر (ع)، فرمود: پدرم به مردی نگاه کرد که پسرش به همراه راه می رفت و به شانه پدرش تکیه کرده بود و آن حضرت با او (یعنی پسر- از مجلسی ره) سخن نگفت از بد داشتن او تا از دنیا رفت. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۵۰ حضرت باقر علیه السلام فرمود: پدرم بمردی نگاه کرد که پسرش بهمراه او بود و آن پسر بشأنه پدرش تکیه کرده بود، فرمود: پدرم با آن پسر از بدی آن کارش سخن نگفت تا از دنیا رفت. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۹ از او، از پدرش، از هارون بن جهم، از عبداللَّه بن سلیمان، از امام محمد باقر علیه السلام روایت است که فرمود: «پدرم علیه السلام به سوی مردی نظر فرمود، و پسرش همراه او می‏رفت، و آن پسر بر ساق دست پدر تکیه داده بود». حضرت فرمود: «پس پدرم علیه السلام با آن پسر سخن نفرمود، از روی دشمنی و خشمی که با او داشت، و او را زشت می‏داشت، تا وقتی که از دنیا مفارقت نمود».

راویان