حدیث امام موسى کاظم (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ مَنِ اسْتَعَانَ بِهِ أَخُوهُ فَلَمْ يُعِنْه
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام موسى کاظم عليه السلام
سند
الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن احمد بن محمد بن عبد الله عن علي بن جعفر عن اخيه ابي الحسن ع قال سمعته يقول :
مَنْ قَصَدَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ إِخْوَانِهِ مُسْتَجِيراً بِهِ فِي بَعْضِ أَحْوَالِهِ فَلَمْ يُجِرْهُ بَعْدَ أَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ فَقَدْ قَطَعَ وَلاَيَةَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۵۷
از علی بن جعفر، از برادرش امام کاظم (ع)، گوید: شنیدمش میفرمود: هر که مردی از برادرانش آهنگ او کرد و برای وضعی که دارد به او پناهنده شده و او را پناه نداد با اینکه قادر است بدان پس محققاً پیوست خود را از خدا عز و جل بریده است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۷۲
علی بن جعفر از برادرش حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام حدیث کند و گوید: شنیدم که میفرمود:
هر که مردی از برادران (ایمانیش) باو رو کند و در پاره از گرفتاریهایش باو پناه آورد و او پناهش ندهد با اینکه قدرت بر آن دارد، بتحقیق پیوند خود را از خدای عز و جل بریده است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۸۹
حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللَّه، از علی بن جعفر، از امام موسیکاظم علیه السلام روایت کرده است که گفت: شنیدم از آن حضرت که میفرمود: «هر که مردی از برادرانش به سوی او قصد کند، در حالتی که به او پناهبرنده باشد در بعضی از حالات خویش، پس او را پناه ندهد بعد از آنکه بر آن قادر باشد، به حقیقت که دوستی خدای عز و جل را بریده است».