الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۳۵

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد و ابو علي الاشعري عن محمد بن حسان جميعا عن محمد بن علي عن محمد بن سنان عن فرات بن احنف عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۵۷ از امام صادق (ع)، فرمود: هر مؤمنی چیزی را از مؤمنی دیگر دریغ دارد که بدان نیاز دارد و او هم بر آن توانا است که از خود یا دیگری برای او بدهد، خدا او را روز قیامت با روی سیاه و چشم کبود برپا دارد و دو دستش به گردنش بسته باشد پس گفته شود: این است آن خیانت کاری که به خدا و رسولش خیانت کرده و سپس فرمان دهند که او را به دوزخ برند مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۷۲ حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر مؤمنی که مؤمن دیگری را از چیز خود یا دیگری که قدرت‏ بر آن دارد منع کند و آن مؤمن نیز نیازمند آن چیز است، روز قیامت خداوند او را با روی سیاه و چشم کبود و دستهای بسته بگردن، روی پا نگهدارد پس گفته شود: این است آن خیانتکاری که بخدا و رسولش خیانت کرده، سپس فرمان دهند که او را بدوزخ برند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۹۱ چند نفر از اصحاب روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد و ابو علی اشعری، از محمد بن حسّان و هر دو، از محمد بن علی، از محمد بن سنان، از فرات بن احنف، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «هر مؤمنی که مؤمنی را از چیزی منع کند، از آنچه آن مؤمن به سوی آن محتاج است، و حال آنکه او بر آن چیز قادر باشد، از نزد خود یا از نزد غیر خود، خدای عز و جل او را در روز قیامت، بر پای دارد، در حالتی که رویش سیاه و چشمهایش کبود و دستهایش به سوی گردنش غل کرده باشد. پس گفته می‏شود که: این خیانت‏کاری است که با خدا و رسول او خیانت کرده است. بعد از آن امر می‏شود که: او را به سوی آتش دوزخ برند».