حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ مَنْ مَنَعَ مُؤْمِناً شَيْئاً مِنْ عِنْدِهِ أَوْ مِنْ عِنْدِ غَيْرِه
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
ابن سنان عن يونس بن ظبيان قال قال ابو عبد الله ع :
يَا يُونُسُ مَنْ حَبَسَ حَقَّ اَلْمُؤْمِنِ أَقَامَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ خَمْسَمِائَةِ عَامٍ عَلَى رِجْلَيْهِ حَتَّى يَسِيلَ عَرَقُهُ أَوْ دَمُهُ وَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اَللَّهِ هَذَا اَلظَّالِمُ اَلَّذِي حَبَسَ عَنِ اَللَّهِ حَقَّهُ قَالَ فَيُوَبَّخُ أَرْبَعِينَ يَوْماً ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۵۷
از یونس بن ظبیان که امام صادق (ع) فرمود: ای یونس! هر که حق مؤمنی را حبس کند، خدا روز رستاخیز او را پانصد سال روی دو پایش نگه دارد تا عرق او بلکه خون او روان شود و یک جارچی از سوی خدا جار کشد: این است ستمکاری که حق خدا را از او حبس کرده است، فرمود: چهل روز سرزنش شود و سپس فرمان شود او را به دوزخ برند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۷۳
یونس بن ظبیان گوید: که امام صادق علیه السلام فرمود: ای یونس هر که حق مؤمنی را حبس کند خدای عز و جل در روز قیامت پانصد سال او را روی دو پا نگهدارد تا عرقش یا خونش (تردید از راوی حدیث است) جاری شود، و منادی از جانب خداوند ندا کند: این است آن ستمکاری که حق خدا را از او حبس کرده، حضرت فرمود: پس چهل روز سرزنش شود، سپس فرمان شود او را بدوزخ برند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۹۱
ابن سنان، از یونس بن ظبیان روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «ای یونس! هر که حق مؤمن را حبس کند و به او ندهد، خدای عز و جل در روز قیامت، پانصد سال او را بر روی پایهایش بدارد، تا آنکه عرق یا خون او روان شود «۱»، و نداکنندهای از جانب خدا ندا کند که: این ستمکاری است که حقّ خدا را از او حبس نموده». حضرت فرمود: «پس در چهل روز سرزنش میشود. بعد از آن امر میشود که: او را به سوی آتش دوزخ برند». __________________________________________________
(۱). و ظاهر این است که این تردید از راوی باشد، اگرچه احتمال دارد که این کلام از امام علیه السلام باشد بر سبیل تنویع، چنان که در قول خدای- تعالی- است: «انْ یَکُنْ غَنِیّاً أَوْ فَقیراً». و مراد این است که، گاهی عرق از او روان شود و گاهی خون، یا از بعضی عرق و از بعضی خون روان شود. و در بعضی از نسخ کافی به جای أَوْ دَمُهُ که ترجمه آن، «یا خون او است»، أَوْدِیَةً واقع شده. و بنابر آن، ترجمه این میشود که: تا آنکه رودخانهها از عرقش روان شود. (مترجم)