حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ مَنْ مَنَعَ مُؤْمِناً شَيْئاً مِنْ عِنْدِهِ أَوْ مِنْ عِنْدِ غَيْرِه
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن سنان عن مفضل بن عمر قال قال ابو عبد الله ع :
مَنْ كَانَتْ لَهُ دَارٌ فَاحْتَاجَ مُؤْمِنٌ إِلَى سُكْنَاهَا فَمَنَعَهُ إِيَّاهَا قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَا مَلاَئِكَتِي أَ بَخِلَ عَبْدِي عَلَى عَبْدِي بِسُكْنَى اَلدَّارِ اَلدُّنْيَا وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لاَ يَسْكُنُ جِنَانِي أَبَداً
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۵۹
امام صادق (ع) فرمود: هر که خانهای دارد و مؤمنی به نشستن در آن نیاز دارد و آن را از وی دریغ کند، خدا عز و جل فرماید: ای فرشتههای من! بنده من به بنده من از نشستن در خانه دنیا دریغ ورزید، به عزت و جلال خودم سوگند، او هرگز ساکن بهشت من نگردد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۷۳
مفضل بن عمر گوید: حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر که خانه داشته باشد و مؤمنی بنشستن در آن نیازمند است و از او جلوگیری کند (یا دریغ کند) خدای عز و جل (بفرشتگانش) خطاب کند که: ای فرشتگان من بنده مؤمن ببنده دیگرم از نشستن در خانه دنیا بخل ورزید، بعزت و جلال خودم سوگند او هرگز ساکن بهشت من نگردد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۹۱
محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «هر که را خانهای باشد، و مؤمنی به آرام گرفتن و نشستن در آن محتاج شود، پس او را از آن منع کند، خدای عز و جل میفرماید که: ای فرشتگان من! آیا بنده من بر بنده من بخل کرد به سکنای خانه دنیا، به عزّت و جلال خودم سوگند که هرگز در بهشتهای من ساکن نخواهد شد».