کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۵۹
از علی بن جعفر، گوید: شنیدم أبو الحسن (ع) میفرمود: هر که نزد برادر مؤمن خود برای حاجتی آمد، همانا او رحمتی است از طرف خدا عز و جل که به سوی او روانه کرده است، اگر آن رحمت را بپذیرد محققاً آن را به ولایت و دوستی ما پیوسته است و آن به ولایت خدا عز و جل پیوست باشد و اگر او را از حاجت خود باز گردانید و آن را بر نیاورد با اینکه به برآوردنش توانا است، خدا بر او یک مار آتشین چیره کند که در گورش او را بگزد تا به روز رستاخیز چه آمرزیده باشد و چه عذاب کشد و اگر حاجتخواه او را معذور داند بدحالتر باشد، گوید: شنیدمش میفرمود: هر که یکی از برادران و هم مذهبانش به سوی او رود که بدو پناهنده شود در یک وضعی از خودش که بیچاره است و او وی را پناه ندهد با اینکه میتواند، پیوست خود را از خدا عز و جل بریده است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۷۴
علی بن جعفر گوید از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام شنیدم فرمود: هر که برادر مؤمنش در حاجتی نزد او آید همانا آن رحمتی است از جانب خدای عز و جل که بسوی او روانه کرده است پس اگر آن را بپذیرد (این پذیرش) او را بولایت و دوستی ما رسانده است، و آن بولایت خدای عز و جل پیوند است، و اگر از حاجتش باز گرداند، و با اینکه قدرت بر برآوردن آن حاجت دارد آن را برنیاورد خداوند مار آتشینی بر او مسلط و چیره کند که تا روز قیامت در قبرش او را نیش زند، خواه آمرزیده باشد و خواه در عذاب باشد، و اگر (در این صورت بدروغ معذرت خواهی کند) آن مؤمن حاجتمند نیز عذرش را بپذیرد حالش بدتر است. (یعنی حال آن مؤمن حاجتمند چون دروغگوئی را تصدیق کرده و نهی از منکر ننموده، یا حال آن شخص ردکننده و عذرتراش زیرا ادعای دروغ کرده).
گوید: و شنیدم از آن حضرت که میفرمود: هر که یکی از برادران (دینیش) آهنگ او کند که باو پناهنده شود در باره برخی از گرفتاریهایش و او پناهش ندهد با اینکه توانائی بر آن دارد، ولایت و دوستی خدا را از خود بریده است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۹۳
حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللَّه، از علی بن جعفر روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام موسیکاظم علیه السلام که فرمود ... تا آخر آنچه در باب قضای حاجت مؤمن گذشت. و در اینجا چیز دیگر ذکر کرده و آن این است که: علی بن جعفر گفت: و نیز شنیدم از آن حضرت که میفرمود ... تا آخر آنچه در آخر باب پیش از این باب مذکور شد.