الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۷۸

الحسين بن محمد و محمد بن يحيي عن علي بن محمد بن سعد عن محمد بن مسلم عن الحسن بن علي بن النعمان قال حدثني ابي علي بن النعمان عن ابن مسكان عن اليمان بن عبيد الله قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۸۹ از یمان بن عبد اللَّه، گوید: یحیی پسر ام طویل را دیدم در کناسه (میدان بزرگ کوفه) ایستاده است و سپس با بلندترین آوازش جار کشید: ای گروه اولیاء اللَّه! راستی که ما بیزاریم از آنچه شما می‏شنوید، هر که علی (ع) را سبّ کند، لعنت خدا بر او باد، ما بیزاریم از آل مروان و آنچه جز از خدا می‏پرستند، سپس آهسته‏تر می‏گفت: هر که به اولیاء خدا بد می‏گوید با او همنشینی نکنید، و هر که شکّ کند در آنچه ما بدان عقیده داریم با او هم آهنگی نکنید، و هر که از برادران دینی شما نیازمند گردد که از شما خواهش و گدائی کند، به او خیانت کرده‏اید، سپس این آیه را می‏خواند (۲۹ سوره کهف): «ما آماده کردیم برای ستمکاران آتشی که سراپرده‏هایش آنان را فرا گرفته و اگر فریادرسی خواهند به آنها فریادرسی شود با آبی سوزان چون سرب گداخته که چهره‏ها را کباب کند، چه بد نوشابه‏ای است و چه بد تکیه گاهی است و متّکائی». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۸۹ یمان بن عبد اللَّه گوید: یحیی پسر ام طویل را دیدم که در کناسه (میدان بزرگ کوفه) ایستاده و با بلندترین آوازش فریاد میزد و میگفت: ای گروه دوستان خدا ما بیزاریم از آنچه شما میشنوید، هر که علی علیه السلام را سب کند لعنت خدا بر او باد، ما بیزاریم از آل مروان و آنچه بجز از خدا می‏پرستند، پس صدایش را کوتاه میکرد و (آهسته‏تر) میگفت: هر کس اولیاء خدا را سب کرد با او ننشینید، و هر که شک دارد در آنچه ما بدان هستیم با او محاکمه نکنید، و هر که از برادرانتان نیازمند بخواهش و گدائی از شما شد باو خیانت کرده‏اید (یعنی پیش از اینکه خواهش کند باو عطا کنید که نیاز بسؤال پیدا نکند) سپس میخواند (این آیه شریفه را) «همانا ما آماده کرده‏ایم برای ستمکاران آتشی که فرا گرفته است بدیشان سراپرده آن و اگر فریاد کنند فریادرسی شوند بآبی چون آهن گداخته، بریان کند چهره‏ها را، چه زشت نوشابه‏ایست و چه زشت آسایشگاهی» (سوره کهف آیه ۲۹). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۱۵ حسین بن محمد و محمد بن یحیی، از علی بن محمد بن سعد، از محمد بن مسلم، از حسن بن علی بن نعمان روایت کرده‏اند که گفت: حدیث کرد مرا پدرم علی بن نعمان، از ابن مسکان، از یمان بن عبیداللَّه که گفت: یحیی بن امّ‏طویل را دیدم که در کناسه کوفه «۱» ایستاده بود. پس به بلندترین آواز خویش ندا در داد که: ای گروه دوستان خدای عز و جل! به درستی که ما بیزاریم از آنچه می‏شنوید. هر که علی علیه السلام را ناسزا گوید، لعنت خدا بر او باد. و ما بیزاریم از آل مروان و آنچه می‏پرستند از غیر خدای- تعالی-. بعد از آن، آواز خویش را پست می‏کرد و می‏گفت: هر که دوستان خدا را ناسزا گوید، با او همنشینی مکنید. و __________________________________________________ (۱). میدان و محله‏ای از شهر کوفه قدیم. هر که شک کند در آنچه ما در آنیم، با ایشان ابتدا به جدال و گفتگو منمایید. و هر که از برادران شما به سؤال کردن [و درخواست‏] از شما محتاج شود، به حقیقت که با او خیانت کرده‏اید. بعد از آن، این آیه را می‏خواند که: «إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِینَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها وَ إِنْ یَسْتَغِیثُوا یُغاثُوا بِماءٍ کَالْمُهْلِ یَشْوِی الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرابُ وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً» «۱»؛ یعنی: «به درستی که ما آماده کرده‏ایم از برای ستمکاران؛ یعنی ناگرویدگان- چنان که در آیات باب ولایت گذشت-، آتشی را که احاطه نموده است به ایشان سراپرده آن، و گرداگرد ایشان را فرو گرفته، و اگر از تشنگی فریادخواهی کنند، فریادرسیده شوند به آبی که مانند روی یا مسِ گداخته است، (یا چرک و ریم «۲» دوزخیان که در جوش باشد)، و چون پیش ایشان برند، بریان کند روی‏های ایشان را از شدّت حرارت. بد آشامیدنی است (آن آبی که چون مهل است)، و بد تکیه‏گاهی است آتش دوزخ». «۳» __________________________________________________ (۱). کهف، ۲۹. (۲). ریم، کثافت و چرک زخم است. (۳). و ذکر تکیه‏گاه، به جهت مقارنه آن با قصّه اهل بهشت و تکیه‏گاه ایشان است، و اگر نه آتش، تکیه‏گاه نیست. (مترجم)