الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۸۱

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن هشام بن سالم عن زراره قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۹۳ از زراره که گوید: من با حمران- یا من با بکیر- نزد امام باقر (ع) رفتیم، گوید: من گفتم به آن حضرت که: ما اندازه خود را دراز کنیم و بسنجیم، فرمود: اندازه چیست؟ گفتیم: ریسمان کار است، و هر که با ما موافق باشد در عقیده چه از علویان باشد و چه از دیگران، با او دوستی کنیم و در آمیزیم و هر که مخالف ما باشد علوی باشد یا دیگری، از او بیزاری جوئیم، در پاسخ فرمود: ای زراره! گفته خدا درست‏تر است از گفته تو پس کجایند آنها که خدا عز و جل فرماید (۹۸ سوره نساء): «جز مستضعفین از مردان و زنان و کودکان که نه چاره توانند و نه به رأیی پی برند». حماد در حدیث افزوده است، گوید: آواز امام باقر (ع) بلند شد و آواز من هم تا آنجا که هر که بر در خانه بود آن را شنید. جمیل از قول زراره در آن افزوده که: چون سخن میان من و او بسیار شد، به من گفت: ای زراره! بر خدا بایست است که به بهشت نبرد گمراهان را. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۹۱ زراره گوید: من و حمران- یا من و بکیر- خدمت امام محمد باقر علیه السّلام شرفیاب شدیم، من بوی عرضکردم: ما خود را تراز کنیم (و بسنجیم) فرمود: تراز چیست؟ عرضکردم: ریسمانکار (بنایان) پس هر کس با ما موافقت داشت چه علوی باشد (و منسوب بامیر المؤمنین علیه السّلام باشد) چه غیر او را دوست‏ داریم (یا با او دوستی کنیم) و هر که با ما مخالف بود چه علوی باشد چه غیر او از او بیزاری جوئیم؟ پس بمن فرمود: ای زراره گفتار خداوند از گفته تو درست‏تر است، پس کجایند آنها که خدای عز و جل (در باره‏شان) فرماید: «مگر ناتوانان از مردان و زنان و کودکان که نه چاره دارند و نه راه بجائی برند» (سوره نساء آیه ۹۸) کجایند آنان که بامید خدایند؟ کجایند آنان که کار نیک را با کردار بد بهم آمیختند؟ کجایند اصحاب اعراف؟ کجایند مؤلفة قلوبهم؟ (یعنی دل بدست آوردگان، و آنها دسته‏ای از اشراف زمان رسول خدا (ص) بودند که آن حضرت سهمی از زکاة بآنها میداد که دل آنها را بدست آورد و برای جنگ با دشمنان اسلام بآنان استعانت جوید). حماد (از قول زراره) در این حدیث افزوده است: که آواز امام باقر علیه السلام و صدای من بلند شد تا حدی که هر که در خانه بود می‏شنید. و جمیل از قول زراره در حدیث افزوده است: (زراره گفت:) همین که سخن میان من و آن حضرت بدراز کشید بمن فرمود: (آیا) بر خداوند حتم است که گمراهان را ببهشت نبرد؟. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۱۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از هشام بن سالم، از زراره روایت کرده است که گفت: من و حمران یا من و بکیر، بر امام محمد باقر علیه السلام داخل شدم. زراره می‏گوید که: به آن حضرت عرض کردم: جز این نیست که ما مطمار می‏کشیم. فرمود که: «مطمار چیست؟» عرض کردم که: تُرّ «۳»، پس هر که با ما موافقت می‏کند از سیّد علوی یا غیر او، او را دوست می‏داریم. و هر که با ما مخالفت می‏ورزد از سیّد علوی و غیر او، از او __________________________________________________ (۳). و «تُرّ»- به ضمّ تاء و تشدید راء-، رشته بنّایانی است که برای طرح عمارت و اندازه‏ی آن دارند، و همچنین مطمار- به کسر میم اوّل و فتح دویم، با زیادتی الف بعد از آن و بدون آن-. حاصل آن‏که، ما ریسمان اندازه را می‏آویزیم و نهایت دقّت می‏کنیم، چنان که بنّایان در حال بنّایی و اراده استقامت بنایی که در نظر دارند، می‏کنند. (مترجم) بیزاری می‏جویم. حضرت به من فرمود که: «ای زراره! گفته خدای عز و جل از گفتار تو راست‏تر است، اگر چنان باشد که تو می‏گویی؛ پس کجایند آنان که خدای عز و جل در باب ایشان فرموده است که: «إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ لا یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَ لا یَهْتَدُونَ سَبِیلًا» «۱»؟ و کجایند آنان که باز داشته شده‏اند برای نزول فرمان خدا درباره ایشان؟ و کجایند آنان که کردار نیک و کردار دیگرِ بد را به هم آمیخته‏اند؟ و کجایند اصحاب اعراف؟ و کجایند آنان که دل‏های ایشان الفت داده شده است؟». و حمّاد در این حدیث، این را زیاد کرده است که زراره گفت که: پس آواز امام محمد باقر علیه السلام و آواز من بلند شد، تا به حدّی که هر که بر در خانه بود، آن را می‏شنید. و جمیل، از زراره در آن، این را زیاد کرده است که: پس در هنگامی که سخن در میان من و آن حضرت بسیار شد، به من فرمود که: «ای زراره! بر خدای عز و جل واجب و سزاوار است که گمراهان را داخل بهشت گرداند» (و مراد از ایشان، ناتوانانند). __________________________________________________ (۱). نساء، ۹۸.