حدیث امام موسى کاظم (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ صِفَةِ النِّفَاقِ وَ الْمُنَافِق
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام موسى کاظم عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن الحسين بن اسحاق عن علي بن مهزيار عن محمد بن عبد الحميد و الحسين بن سعيد جميعا عن محمد بن الفضيل قال :
كَتَبْتُ إِلَى أَبِي اَلْحَسَنِ ع أَسْأَلُهُ عَنْ مَسْأَلَةٍ فَكَتَبَ إِلَيَّ إِنَّ اَلْمُنََافِقِينَ يُخََادِعُونَ اَللََّهَ وَ هُوَ خََادِعُهُمْ وَ إِذََا قََامُوا إِلَى اَلصَّلاََةِ قََامُوا كُسََالىََ يُرََاؤُنَ اَلنََّاسَ وَ لاََ يَذْكُرُونَ اَللََّهَ إِلاََّ قَلِيلاً `مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذََلِكَ لاََ إِلىََ هََؤُلاََءِ وَ لاََ إِلىََ هََؤُلاََءِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اَللََّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلاً لَيْسُوا مِنَ اَلْكَافِرِينَ وَ لَيْسُوا مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ لَيْسُوا مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ يُظْهِرُونَ اَلْإِيمَانَ وَ يَصِيرُونَ إِلَى اَلْكُفْرِ وَ اَلتَّكْذِيبِ لَعَنَهُمُ اَللَّهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۲۱
از محمد بن فضیل، گوید: به ابی الحسن (ع) نوشتم و از او مسألهای پرسیدم، به من در پاسخ نوشت: (۱۴۲ سوره نساء):
«راستی منافقان با خدا فریب کاری کنند و او هم با آنها فریب به کار برد و هر گاه به نماز ایستند تنبلی کنند و به مردم خودنمائی سازند و جز اندکی به یاد خدا نباشند* در این میانه آویزانند و نه اینانند و نه از آنانند هر که را خدا گمراه سازد هرگز راه را برای او در نیابی» نه از کفّارند و نه از مؤمنان و نه از مسلمانان، اظهار ایمان کنند و به کفر و تکذیب گرایند، خدا آنها را لعنت کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۱۱
محمد بن فضیل گوید: بحضرت أبی الحسن علیه السّلام نوشتم و از مسألهای از او پرسش کردم در پاسخ بمن نوشت: «همانا منافقان نیرنگ ورزند با خدا و اوست فریب دهنده ایشان و هر گاه برخیزند بسوی نماز برخیزند سرگران خودنمائی کنند بمردم و یاد نکنند خدا را جز اندکی، در این میانه سرگردانند نه بسوی اینانند و نه بسوی. آنان و هر که را خدا گمراه سازد برای او راهی نیابی» (سوره نساء آیه ۱۴۲- ۱۴۳) اینها نه از کفارند و نه از مسلمانان، اظهار ایمان کنند و بسوی کفر و تکذیب روند، خدا آنها را لعنت کند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۴۹
محمد بن یحیی، از حسین بن اسحاق، از علیبن مهزیار، از محمد بن عبد الحمید و حسین بن سعید، هر دو از محمد بن فضیل روایت کرده است که گفت: به خدمت امام موسیکاظم علیه السلام نوشتم و آن حضرت را از مسئلهای سؤال کردم. پس آن حضرت علیه السلام به سوی من نوشت که: « «إِنَّ الْمُنافِقِینَ یُخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ وَ إِذا قامُوا إِلَی الصَّلاةِ قامُوا کُسالی یُراؤُنَ النَّاسَ وَ لا یَذْکُرُونَ اللَّهَ إِلَّا قَلِیلًا* مُذَبْذَبِینَ بَیْنَ ذلِکَ لا إِلی هؤُلاءِ وَ لا إِلی هؤُلاءِ وَ مَنْ یُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِیلًا» «۱»؛ یعنی: «به درستی که منافقان، به اعتقاد خود فریب میدهند خدا را (در اظهار اسلام، و پنهان کردن کفر)، و آن جناب، در فریب دادن، بر ایشان غالب است «۲». و چون برخیزند به سوی نماز، برخیزند، در حالتی که کاهلان و تنبل باشند (مانند کسی که او را به زور بر کاری داشته باشند). خود را به مردمان مینمایند (و به ریا نماز میگذارند، تا اهل ایمان بپندارند که ایشان مؤمنانند. و اگر کسی از اصحاب ایشان نبیند، ترک نماز میکنند) و یاد نمیکنند خدا را، مگر یاد کردنی اندک (که آن در زمانی است که مردم ایشان را ببینند)، در حالتی که متحیّر و متردّدند در میان ایمان و کفر. نه با گروه مؤمنانند (به جهت کفر باطن)
__________________________________________________
(۱). نساء، ۱۴۲ و ۱۴۳.
(۲). چه، در ظاهر، حکم به اسلام و طهارت ایشان نموده، و سایر احکام مسلمانان را بر ایشان جاری فرموده، و درباطن، ایشان را کافر میداند، و احکام کافران را بر ایشان جاری میفرماید در قیامت؛ بلکه ایشان را بدتر از کافران، و عذاب ایشان را، سختتر از عذاب ایشان قرار خواهد داد، و با ایشان، کاری چند خواهد کرد که با کافران نخواهد کرد. (مترجم)
و نه با جماعت کافرانند (به جهت اسلام ظاهر). و هر که را خدای- تعالی- فرو گذارد و خذلان نماید (به جهت عناد و جحود او)، پس نیابی از برای او راهی را به سوی حق و ثواب».
و حضرت فرمود که: «ایشان، از جمله کافران نیستند، و از جمله مؤمنان نیستند، و از جمله مسلمانان نیستند، ایمان را اظهار میکنند و به سوی کفر و تکذیب باز میگردند، خدا ایشان را لعنت کند».