الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۴۲

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن علي بن الحكم عن موسي بن بكر عن زراره عن ابي جعفر ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۵۳ از زراره، از امام باقر (ع) در قول خدا عز و جل (۱۰۷ سوره توبه): «و دیگرانی که کارشان با خدا است» فرمود: مردمی بودند مشرک و چون حمزه و جعفر و مانند آنها را کشتند که از مؤمنان بودند، سپس همانها مسلمان شدند و خدا را به یگانگی شناختند و شرک را به دور انداختند و ایمان در دل آنها ننشست تا از مؤمنان باشند و بهشت بایستِ آنها باشد و بر حال جحود و انکار خود نماندند تا کافر باشند و دوزخ را سزند، پس بر این وضع معلّق هستند، یا خدا آنها را عذاب می‏کند و یا آنکه توبه آنها را می‏پذیرد و از آنها در می‏گذرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۳۱ حضرت باقر علیه السّلام در گفتار خدای عز و جل: «و دیگران که بامید خداوند» (سوره توبه آیه ۱۰۶) فرمود: اینها مردمی مشرک بودند، که مانند حمزه و جعفر و نظائر ایشان را از مؤمنین کشتند، سپس همانها مسلمان شدند پس خدا را بیگانگی شناختند و شرک را رها کردند، و بدلهایشان ایمان را نپذیرفتند تا از مؤمنین باشند و بهشت بر آنها واجب گردد، و بر انکارشان نیز نماندند تا کافر باشند و آتش دوزخ بر آنها لازم باشد، پس آنها بر همین منوال هستند یا خدا عذابشان کند و یا توبه‏شان را بپذیرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۷۵ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از علی بن حکم، از موسی بن بکر، از زراره، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است در قول خدای عز و جل: «وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ» «۱»؛ یعنی: «و گروهی دیگراز متخلّفان، باز داشته‏شدگان و به تأخیر افتادگانند، که حکم ایشان، موقوف است برای نزول فرمان خدا درباره ایشان». و گفت که: آن حضرت فرمود که: «ایشان، گروهی هستند که مشرک بودند. پس مثل حمزه سیّدالشهدا و جعفر طیّار و امثال ایشان را از مؤمنان- رحمة اللَّه علیهم-، کشتند. بعد از آن، ایشان در دین اسلام داخل شدند، و خدای عز و جل را به یگانگی پرستیدند، و شرک را ترک کردند، و به دل‏های خود، ایمان را نشناختند که از جمله مؤمنان باشند، و به این سبب، بهشت از برای ایشان واجب شود، و بر انکار خویش نبودند که کافر باشند، و به این علّت، آتش دوزخ از برای ایشان واجب باشد. پس ایشان بر این حالت خواهند بود: «إِمَّا یُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا یَتُوبُ عَلَیْهِمْ» «۲»؛ یعنی: یا خدا ایشان را عذاب نماید، و یا توبه ایشان را قبول فرماید، و بر ایشان رجوع کند به مغفرت و آمرزش». __________________________________________________ (۱). توبه، ۱۰۶. (۲). توبه، ۱۰۶.