الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۶۳

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن علي بن الحكم عن ابي ايوب عن محمد بن مسلم عن احدهما ع قال سمعته يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۷۹ از محمد بن مسلم که از امام باقر و یا امام صادق (ع) شنیدم می‏فرمود: راستی خدا عز و جل خلقی را برای ایمان ثابت آفریده که زوالی ندارد و خلقی را هم برای کفر ثابت آفریده که زوالی ندارد و خلقی را هم میان این دو آفریده و به برخی ایمانی سپرده اگر خواهد برای آنها به پایان رساند می‏رساند و اگر خواهد آن را از آنها بگیرد می‏گیرد و فلانی از آنها بود که ایمانش عاریت بود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۴۵ محمد بن مسلم از یکی از دو امام باقر و یا امام صادق علیهما السّلام حدیث کند و گوید: شنیدم که میفرمود: همانا خدای عز و جل خلقی را برای ایمان ثابت آفریده که ایمانشان زوال ندارد، و خلقی را برای کفر آفریده که کفرشان زوال ندارد، و خلقی را میانه این دو آفریده، و ببرخی از ایشان ایمان را بعاریت داده، که اگر بخواهد برای آنها بپایان رساند میرساند، و اگر بخواهد از ایشان بگیرد میگیرد، و فلان کس از آنها بود که ایمانش عاریت بود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۹۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از علی بن حکم، از ابو ایّوب، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر علیه السلام یا امام جعفر صادق علیهما السلام روایت کرده است که گفت:شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «به درستی که خدای عز و جل خلقی را از برای ایمان آفریده، که آن را زوال و برطرف شدن نیست، و خلقی را از برای کفر آفریده، که آن را زوالی نیست، و خلقی را در میان این و آن آفریده، و ایمان را به بعضی از ایشان سپرده؛ پس اگر خواسته باشد که آن را از برای ایشان تمام کند، آن را تمام می‏کند، و اگر خواسته باشد که آن را از ایشان برباید، از ایشان می‏رباید. و فلانی «۳»، از ایشان بود که ایمان به عاریه به او داده شده بود». __________________________________________________ (۳). و گفته‏اند که: مراد از آن، ابو الخطّاب است؛ یعنی حسین بن مقلاص. و حدیث آینده، بر آن دلالت می‏کند؛ چه احادیث ایشان علیه السلام، مبیّن یکدیگرند. (مترجم)