الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۶۵

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن حفص بن البختري و غيره عن عيسي شلقان قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۷۹ از عیسی شلقان گوید: من نشسته بودم و امام کاظم (ع) گذر کرد و با او بره‏ای بود. گوید: گفتم: ای پسر! می‏بینی پدرت چه می‏کند؟ ما را به چیزی فرمان می‏دهد و سپس از آن نهی می‏کند، به ما فرمان داد با ابی الخطاب دوستی کنیم و سپس به ما دستور داد او را لعن کنیم و از او بیزاری جوئیم. امام کاظم (ع) که پسر بچه‏ای بود فرمود: راستی خدا خلقی را برای ایمانی آفرید که زوال ندارد و خلقی را برای کفری آفرید که زوال ندارد و خلقی را هم میان این دو دسته آفرید و ایمان را بدانها عاریت داد و آنان را «مُعارین» نامند و هر گاه خواهد، ایمان آنها را بازستاند، أبو الخطاب از آنها بود که ایمانی به عاریت داشت. گوید: سپس خدمت امام صادق (ع) رسیدم آنچه را به أبو الحسن (ع) گفته بودم و آنچه را به من گفته بود به آن حضرت گزارش دادم و امام صادق (ع) فرمود که: او جوشش نبوّت است (یعنی از سرچشمه نبوّت جوشیده است). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۴۶ عیسی شلقان گوید: (روزی) نشسته بودم و حضرت موسی بن جعفر علیهما السّلام (که در آن زمان کودکی بود بر من) گذر کرد و بره‏ای با او بود، گوید: من عرضکردم: ای پسر من می‏بینی پدر شما چه میکند؟ ما را بچیزی فرمان دهد سپس از همان چیز نهی (و جلوگیری) کند، بما دستور داده که ابو الخطاب را دوست بداریم سپس دستور داد که او را لعن کنیم و از او بیزاری جوئیم؟ پس آن حضرت علیه السّلام در حالی که پسر بچه‏ای بود فرمود: همانا خداوند خلقی را برای ایمان آفرید که (آن ایمان) زوال ندارد، و خلقی را آفرید برای کفر که زوال ندارد، و در این میان هم خلقی آفرید و ایمان را بعاریت بآنها داد و اینها را معارین نامند، که هر گاه (خداوند) بخواهد ایمان را از ایشان برگیرد و ابو الخطاب از کسانی است که ایمان را بعاریت بدو داده بودند. گوید: پس از آن من خدمت حضرت صادق علیه السّلام شرفیاب شدم و آنچه (بفرزندش) أبو الحسن (موسی) گفته بودم و پاسخی که بمن داده بود همه را بعرض امام صادق‏ علیه السّلام رساندم، حضرت فرمود: این کلام از جوشش نبوت است (یعنی از سرچشمه نبوت جوشیده است. از فیض- ره. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۹۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از حفص بن بختری و غیر او، از عیسی شلقان روایت کرده است که گفت: نشسته بودم که ابو الحسن، حضرت امام موسی‏کاظم علیه السلام گذشت، و بره‏گوسفندی همراه او بود. عیسی می‏گوید که: گفتم: ای پسر! نمی‏بینی که پدرت چه می‏کند؟ ما را به چیزی امر می‏کند، بعد از آن، ما را از آن نهی می‏کند. ما را امر کرد که ابو الخطّاب را دوست داریم، بعد از آن، ما را امر کرد که او را لعنت کنیم و از او بیزاری جوییم. پس حضرت کاظم علیه السلام فرمود- و آن حضرت، در آن حال، کودکی بود- که: «خدا خلقی را از برای ایمان آفریده، که آن را زوالی نیست، و خلقی را از برای کفر آفریده، که آن را زوالی نیست، و خلقی را در میان این و آن آفریده، که ایمان را به عاریه به ایشان داده، و ایشان، معارین نامیده می‏شوند. چون خواهد، آن را از ایشان می‏رباید. و ابو الخطّاب، از آنها بود که ایمان به عاریه به او داده شده بود». عیسی می‏گوید که: پس بر امام جعفر صادق علیه السلام داخل شدم، و آن حضرت را خبر دادم به آنچه به حضرت کاظم علیه السلام گفته بودم، و آنچه به من گفته بود. حضرت صادق علیه السلام فرمود: «به درستی که او نَبْعَه‏ی «۱» پیغمبری است». __________________________________________________ (۱). و نبعه- به فتح نون کلمن و سکون باء ابجد-، درختی است که از آن چوب کمان گیرند، و از شاخه‏های آن تیر سازند. و مراد حضرت صادق علیه السلام این است که: آن حضرت، درختی است روینده در کوهسار نبوّت، و از آن، تیرهای حجّت، و کمان‏های محجّت، که سواران ابحاث و شبهات خصم را که بر مرکب خیالات و وهم سوارند، از پا به در می‏آورد، می‏توان گرفت. (مترجم)