الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۶۶

علي بن ابراهيم عن ابيه عن اسماعيل بن مرار عن يونس عن بعض اصحابنا عن ابي الحسن ص قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۸۱ از یکی از اصحاب ما که ابی الحسن (ع) فرمود: راستی خدا پیغمبران را به پیغمبری آفریده و جز پیغمبر نباشند، و مؤمنان را به گرویدن آفریده جز مؤمن نباشند، و به مردمی هم ایمان به عاریت داده و اگر خواهد برای آنها به پایان رساند و اگر خواهد آن را از آنها بازستاند، فرمود: در باره آنها جاری شده است حکم (۹۸ سوره انعام): «پس پا برجا باشد و سپرده شده باشد» و به من فرمود: راستی فلانی مستودع و امانت دار بود برای ایمان خود، و چون بر ما دروغ بست، آن ایمان عاریه‏اش سلب شد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۴۷ از برخی از اصحاب ما حدیث شده است که حضرت ابو الحسن علیه السّلام (موسی بن جعفر یا فرزندش رضا علیهم السّلام) فرمود: بدرستی که خداوند پیغمبران را به نبوت خلق فرمود و جز پیغمبر نباشد، و مؤمنین را بر ایمان آفریده و بجز مؤمن نباشد (یعنی اینان بر نبودت و ایمانشان ثابت قدم هستند و هرگز برنمی‏گردند) و مردمی را ایمان عاریت داده، پس اگر بخواهد برای آنها بپایان رساند، و اگر بخواهد از ایشان باز گیرد، فرمود: و در باره ایشان جاری است (معنای آیه شریفه) «پس پایدار باشد و ناپایدار (سوره انعام آیه ۹۸) و بمن فرمود: فلانی ایمانش عاریتی بود، و همین که بر ما دروغ بست آن ایمان عاریه از او گرفته شد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۹۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از اسماعیل بن مرّار، از یونس، از بعضی از اصحاب ما، از امام موسی‏کاظم علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که خدای- تبارک و تعالی-، پیغمبران را بر صفت پیغمبری آفرید؛ پس نمی‏باشند، مگر پیغمبران. و مؤمنان را بر صفت ایمان آفرید؛ پس نمی‏باشند، مگر مؤمنان. و ایمان را به رسم عاریه به گروهی داد؛ پس اگر خواهد، آن را از برای ایشان تمام می‏کند، و اگر خواهد، آن را از ایشان می‏رباید». و فرمود که: «در ایشان، این آیه جاری شد که: «فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ» «۱»؛ یعنی: پس ایمانی است مستقر و ثابت، و ایمانی است به ودیعه و عاریه سپرده شده» «۲». تتمّه حدیث، و فرمود: «به درستی که فلانی، ایمانش مستودع بود (که به ودیعت به او سپرده شده بود). پس در هنگامی که بر ما دروغ گفت، همان ایمانش ربوده شد» (یا آن دروغ، ایمانش را ربود و باعث زوال آن گردید). __________________________________________________ (۱). انعام، ۹۸. (۲). یا مستودع، کسی است که صاحب این نوع ایمان است. و در تفسیر علی بن ابراهیم، از امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که فرمود: مستقرّ، ایمانی است که در دل آدمی ثابت می‏باشد، تا آنکه بمیرد. و مستودع، کسی است که ایمان از او ربوده شده است. و ظاهر این حدیث و حدیث کتاب، این است که مستقرّ، به کسر قاف باشد، چنان که ابن‏کثیر و ابو عمرو و یعقوب، به روایت روح و زید، چنین قراءت کرده‏اند. و قراءت غیر ایشان، به فتح قاف است، و معنی ظاهر آیه این است که: او است آنکه شما را ایجاد کرده و آفریده از یک تن، که حضرت آدم علیه السلام است؛ پس شما را است قرارگاهی و جای ودیعتی در رحم یا بالای زمین، و در صلب یا زیر زمین. و بنابر کسر قافِ مستقر، یعنی: پس بعضی از شما مستقر و ثابت، و بعضی از شما به ودیعه سپرده شده است. در آنچه مذکور شد. و کلینی رضی الله عنه، همین حدیث را در دیباچه کتاب ذکر کرده، با اختلافی در متن. (مترجم)