الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۶۸

عنه عن احمد بن محمد عن محمد بن سنان عن المفضل الجعفي قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۸۳ از مفضل، از امام صادق (ع)، فرمود: راستی افسوس و پشیمانی و واویل همه برای کسی است که بدان چه ببیند سود نبرد و نداند بر چه روش و مذهبی عمر می‏گذراند، سود می‏برد یا زیان؟ من به آن حضرت گفتم: قربانت! ناجی از اینان به چه نشانه شناخته می‏شود؟ فرمود: هر کس کردارش با گفتارش موافق است گواهی نجات برایش ثبت شده، و هر که کردارش با گفتارش موافق نیست، همانا ایمان او عاریت است (و در معرض زوال است). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۴۸ مفضل جعفی گوید: حضرت صادق علیه السّلام فرمود: براستی حسرت و پشیمانی و وای، همه اینها برای آن کس است که بآنچه بیند سود نبرد و آنچه بر آن استوار است (از روش و عقیده) نداند که چیست و آیا برایش سود بخشد یا زیان؟ من عرضکردم: قربانت پس از میان این مردم رستگارشان بچه چیز شناخته شود؟ فرمود: آن کس که کردارش با گفتارش موافقت دارد (و آنچه میگوید بدان عمل کند) گواهی بنجات و رستگاری برای او ثابت شده، و هر که کردارش موافقت با گفتارش ندارد ایمانش عاریت است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۰۱ از او، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از مفضّل جعفی روایت است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «به درستی که حسرت و پشیمانی، و همه ویل و عذاب، از برای کسی است که منتفع نشود به آنچه او را بینا گردانیده، و نداند که چیست آن امری که او بر آن اقامه و ایستادگی دارد، آیا نفع است از برای او، یا ضرر و زیان؟» عرض کردم که: پس نجات یابنده‏ای از این گروه، به چه چیز شناخته می‏شود؟ فدای تو گردم! فرمود که: «هر که کردارش با گفتارش موافق و برابر باشد، از برایش گواهی دادن به نجات میسّر می‏شود. و هر که کردارش با گفتارش موافق نباشد، جز این نیست که آن کس، مستودع است، که خدا ایمان را به ودیعت به او سپرده».