الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۵۰۲

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن ابي ايوب عن ابي بصير قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۱۱ از ابی بصیر، گوید: به امام صادق (ع) گفتم: (۸ سوره تحریم): «أیا آن کسانی که گرویدید، توبه کنید به درگاه خدا توبه نصوح» (یعنی چه؟) فرمود: آن توبه از گناهی است که هرگز بدان باز نگردد، گفتم: کدام ما هست که باز نمی‏گردد؟ در پاسخ فرمود: ای ابا محمد! راستی که خدا دوست دارد از بنده‏های خود گول خور بسیار توبه کار را. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۶۵ ابو بصیر گوید (راجع بهمین آیه) بحضرت صادق علیه السّلام عرضکردم (که معنای آن چیست؟) فرمود: آن گناهی است که هرگز در آن بازنگردد، عرضکردم: کدامیک از ما هست که باز نگردد؟ فرمود: ای ابا محمد همانا خداوند از (میان) بندگانش دوست دارد آن کس را که در فتنه (گناه) واقع شود و بسیار توبه کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۲۵ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن ابی عمیر، از ابو ایّوب، از ابو بصیر روایت کرده است که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَی اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً». فرمود که: «آن، گناهی است که هرگز در آن عود نکند». عرض کردم که: کدام یک از ما است که عود نکرده و برنگشته؟ فرمود که: «ای ابامحمد! به درستی که خدای عز و جل دوست می‏دارد از بندگان خویش، کسی را که فریب خورده و در گناه افتاده باشد، و توبه کرده باشد».