الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۵۲۵

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن سنان عن معاويه بن وهب قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۲۷ از معاویه بن وهب، گوید: ما به مکه می‏رفتیم و به همراه ما شیخی بود خداجو و خدا پرست، مذهب شیعه را فرا نگرفته بود، و در راه نماز را تمام می‏خواند (به مذهب سنّیها که تمام خواندن نماز را برای مسافر روا می‏دانند) و برادرزاده مسلمانی (شیعه مذهبی) با خود داشت، آن شیخ بیمار شد و من به او گفتم: کاش مذهب شیعه را به عموی خود پیشنهاد می‏کردی شاید خدا او را نجات دهد و همه آنان گفتند: بگذارید این شیخ به حال خود بمیرد که وضع خوبی دارد و برادر زاده‏اش تاب نیاورد و به او گفت: عموجان! راستی که مردم پس از رسول خدا (ص) همه مرتدّ شدند جز چند تنی و علی بن ابی طالب (ع) مانند خود رسول خدا (ص) حق اطاعت داشت و پس از رسول خدا (ص) حق و طاعت از آن او بود، گوید: آن شیخ دمی برآورد و ناله‏ای زد و گفت: من هم بر همین عقیده‏ام و جانش برآمد و ما شرفیاب حضور امام صادق (ع) شدیم و علی بن سری این گزارش را به امام صادق (ع) داد و در پاسخ فرمود: او مردی است از اهل بهشت، علی بن سری به آن حضرت گفت: راستش که او از مذهب شیعه هیچ سابقه‏ای نداشت جز در همان ساعت مرگش؟ فرمود: دیگر از او چه می‏خواهید، به خدا سوگند به بهشت درآمده است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۷۵ معاویة بن وهب گوید (سالی ما) بطرف مکه حرکت کردیم و با ما پیری بود خدا پرست و و اهل عبادت (ولی) معترف بمذهب شیعه نبود (و اطلاعی از آن نداشت) و (بمذهب سنیها که تمام خواندن نماز را برای مسافر جایز دانند) نمازش را در راه تمام میخواند و برادرزاده‏ای داشت مسلمان (و شیعه مذهب) که همراهش بود، پس آن پیر بیمار شد من ببرادرزاده‏اش گفتم: کاش مذهب شیعه را بعمویت پیشنهاد میکردی شاید خدا او را نجات دهد؟ همه همراهان ما گفتند: بگذارید پیرمرد بحال خود بمیرد زیرا همین حال که دارد خوب است، ولی برادرزاده‏اش تاب نیاورد تا بالاخره بدو گفت: ای عمو جان همانا مردم پس از رسول خدا (ص) مرتد شدند جز عده کمی، و علی بن ابی طالب مانند رسول خدا (ص) بود که پیروی و اطاعتش لازم بود، و پس از رسول خدا حق و طاعت از آن او بود: گوید: آن پیر مرد نفسی کشید و فریاد زد و گفت: من هم بر همین عقیده هستم، و جانش از تن بیرون آمد (و مرد) و پس ما شرفیاب خدمت حضرت صادق علیه السّلام شدیم، علی بن سری (یکی از همراهان ما) سخن پیر مرد را (یا جریان را) بآن حضرت عرضکرد، حضرت فرمود: او مردیست از اهل بهشت، علی بن سری عرضکرد: آن مرد جز در آن ساعت از مذهب شیعه هیچ اطلاعی نداشت؟ فرمود چه چیز دیگر از او میخواهید؟ بخدا سوگند وارد بهشت شد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۳۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن سنان، از معاویه بن وهب روایت کرده است که گفت: به سوی مکّه بیرون رفتیم، و همراه ما پیری بود به غایت حق‏پرست، و بسیار عبادت می‏نمود، و در عرض راه، نماز را تمام می‏کرد. و پسر برادری داشت مسلمان، که با او بود؛ پس من به پسر برادرش گفتم که: کاش این امر- یعنی امر امامت- را بر عمویت عرضه می‏دادی، شاید که خدای عز و جل او را خالص گرداند و شیعه شود؛ پس همه ایشان گفتند که: این پیر را وا گذارید که بر حالی که دارد، بمیرد؛ زیرا که او خوش شکل است؛ پس پسر برادرش هیچ صبر نکرد، تا آنکه به او گفت که: ای عمو! به درستی که مردم بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله مرتد شدند و از دین برگشتند، مگر جماعتی اندک. و از برای علی بن ابی‏طالب علیه السلام از طاعت بود، آنچه از برای رسول خدا صلی الله علیه و آله بود. و بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله، حق و طاعت، از برای آن حضرت بود. راوی می‏گوید: پس آن پیر آه سردی کشید، و بانگ زد و گفت که: من بر این اعتقاد و این مذهبم، و جانش بیرون آمد. بعد از آن، بر امام جعفر صادق علیه السلام داخل شدیم، و علی بن سرّی این کلام را بر حضرت صادق علیه السلام عرضه داد. فرمود که: «آن پیرمردی است از اهل بهشت». علی بن سرّی به آن حضرت عرض کرد که: او چیزی از این امر را نشناخت، غیر از یک ساعت که در آن بود. فرمود: «پس چه چیز از او می‏خواهید؟ به خدا سوگند که داخل بهشت شد».