الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۸۷

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء‏ بَابُ الدُّعَاءِ عَلَى الْعَدُو

کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن علي بن الحكم عن مالك بن عطيه عن يونس بن عمار قال :

قُلْتُ‏ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع‏ إِنَّ لِي جَاراً مِنْ‏ قُرَيْشٍ‏ مِنْ‏ آلِ مُحْرِزٍ قَدْ نَوَّهَ بِاسْمِي وَ شَهَرَنِي‏ كُلَّمَا مَرَرْتُ بِهِ قَالَ هَذَا اَلرَّافِضِيُ‏ يَحْمِلُ اَلْأَمْوَالَ إِلَى‏ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ قَالَ فَقَالَ لِي فَادْعُ اَللَّهَ عَلَيْهِ إِذَا كُنْتَ فِي صَلاَةِ اَللَّيْلِ وَ أَنْتَ سَاجِدٌ فِي اَلسَّجْدَةِ اَلْأَخِيرَةِ مِنَ اَلرَّكْعَتَيْنِ اَلْأُولَيَيْنِ فَاحْمَدِ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَجِّدْهُ وَ قُلِ‏ اَللَّهُمَّ إِنَّ فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ قَدْ شَهَرَنِي وَ نَوَّهَ بِي وَ غَاظَنِي وَ عَرَضَنِي لِلْمَكَارِهِ اَللَّهُمَّ اِضْرِبْهُ بِسَهْمٍ عَاجِلٍ تَشْغَلْهُ بِهِ عَنِّي اَللَّهُمَّ وَ قَرِّبْ أَجَلَهُ وَ اِقْطَعْ أَثَرَهُ وَ عَجِّلْ ذَلِكَ يَا رَبِّ اَلسَّاعَةَ اَلسَّاعَةَ قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا اَلْكُوفَةَ قَدِمْنَا لَيْلاً فَسَأَلْتُ أَهْلَنَا عَنْهُ قُلْتُ مَا فَعَلَ فُلاَنٌ فَقَالُوا هُوَ مَرِيضٌ فَمَا اِنْقَضَى آخِرُ كَلاَمِي حَتَّى سَمِعْتُ اَلصِّيَاحَ مِنْ مَنْزِلِهِ وَ قَالُوا قَدْ مَاتَ‏

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۳۹ از یونس بن عمّار، گوید: به امام صادق (ع) گفتم که: من یک همسایه قرشی نژاد دارم از آل محرز که نام مرا فاش کرده و مرا شهرت داده و هر گاه به او گذرم گوید: این رافضی است و اموالی به جعفر بن محمّد می‏پردازد، گوید: به من فرمود: در حال نماز شب به او نفرین کن، وقتی در سجده دوّم دو رکعت اوّل باشی، خدا را حمد کن و تمجید نما و بگو: «بار خدایا! فلان پسر فلان مرا شهره‏ مردم ساخته و سرّ مرا فاش کرده و مرا به خشم آورده و در معرض خطرها آورده، بار خدایا! او را با تیر شتابانی بزن و از منش بازدار، بار خدایا! مرگش را برسان و اثرش را محو کن و در این باره شتاب کن، پروردگارا! هم اکنون هم اکنون» گوید: چون به کوفه باز گشتیم شبانه وارد شدیم و از خاندان خود از حال آن مرد پرسیدم، گفتم: فلانی چه کرده است؟ در پاسخ گفتند: بیمار است، و هنوز سخنم را به پایان نرسانده بودم که فریاد شیون از خانه‏اش برخاست و گفتند که مرده است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۷۷ یونس بن عمار گوید: بحضرت صادق علیه السّلام عرضکردم: من گرفتار همسایه‏ای- از قریش از آل محرز- شده‏ام که نام مرا فاش کرده و مرا شهره مردم ساخته (که همه مرا بشناسند) هر گاه باو بگذرم گوید: این رافضی است و مالها را بنزد جعفر بن محمد میبرد؟ گوید: حضرت بمن فرمود: در نماز شب باو نفرین کن آنگاه که بسجده روی در سجده آخر از دو رکعت اول، پس خدای عز و جل را حمد کن و تمجید نما و بگو: (آنچه ترجمه‏اش اینست:) بار خدایا فلان پسر فلان مرا شهره مردم کرده، و نام مرا فاش کرده و مرا بخشم آورده و در معرض خطرها قرار داده بار خدایا او را با تیر شتابانی بزن که او را از من باز داری، بار خدایا مرگش را نزدیک کن و اثرش را از میان بردار، و پروردگارا در آن شتاب کن، الساعة، الساعة (یعنی هم اکنون)، گوید: همین که بکوفه آمدیم شبانه وارد شدیم، و از خانواده خود از حال آن مرد پرسیدم و گفتم: فلانی چه کرد؟ گفتند: مریض و بیمار است، و هنوز سخنم را بپایان نرسانده بودم که صدای شیون از خانه‏اش بلند شد و گفتند: مرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۳۹۵ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از علی بن عیسی، از علی بن حکم، از مالک بن عطیّه، از یونس بن عمّار روایت کرده است که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: مرا همسایه‏ای است از قریش، از آل محرز، که نام مرا بلند کرده و مرا مشهور ساخته. در هر زمان که به او می‏گذرم، می‏گوید که: این رافضی، مال‏ها را برمی‏دارد و به نزد جعفر بن محمد می‏برد. یونس می‏گوید که: حضرت به من فرمود که: «خدا را بخوان و بر او نفرین کن، چون در نماز شب باشی، و حال آنکه تو سجده‏کننده باشی در سجده آخر از دو رکعت اوّل، خدای- تعالی- را حمد کن و آن جناب را تعظیم نما و بگو: اللَّهُمَّ انَّ فُلانَ بْنَ فُلانٍ ... یا رَبَّ السّاعَةَ السّاعَةَ؛ خداوندا! به درستی که فلان پسر فلان، به حقیقت که مشهور ساخته مرا و آوازه مرا بلند نموده، و به خشم آورده مرا و عرضه گردانیده مرا از برای ناخوشی‏ها. خداوندا! بزن او را به تیر شتابانی که مشغول کنی او را به آن از من. خداوندا! و نزدیک گردان مرگ او را و شتاب ده این را. ای پروردگار من! در این زمان، در این زمان». راوی می‏گوید که: چون به کوفه آمدیم، شب بود که وارد کوفه شدیم. پس از اهل خویش از حال آن همسایه پرسیدم و گفتم که: فلانی چه کرد؟ گفتند که: او بیمار است. پس آخر سخنم تمام نشده بود که فریاد و فغان از خانه او شنیدم و گفتند که: مرد.

راویان