الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۲۳

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن شريف بن سابق عن الفضل بن ابي قره عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۷۵ از امام صادق (ع) فرمود: سه چیز را پیمبران از هم نسخه گرفتند از آدم تا رسیدند به رسول خاتم (ص) که همیشه هر گاه صبح می‏کرد می‏گفت: «بار خدایا به راستی من از تو خواستارم ایمانی دلنشین و یقینی واقع بین تا بدانم که به من نرسد جز آنچه تو بر من نوشتی و مرا بدان چه بهره‏ام کردی خشنود دار». و یکی از اصحاب ما، آن را روایت کرده است و در آن افزوده است: «تا دوست ندارم تعجیل در آنچه را تو پس اندازی و نه تأخیر آنچه را تو پیش اندازی ای زنده! ای پاینده! به رحمت تو دادرسی کنم، همه کار مرا اصلاح کن و مرا به خودم وامگذار هرگز تا به یک چشم بر هم زدن و صلّی‏ اللَّه علی محمد و آله. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۴ و نیز آن حضرت علیه السلام فرمود: سه چیز را پیمبران از همدیگر ارث بردند (یا از همدیگر نسخه گرفتند) از آدم علیه السلام (گرفته) تا رسیدند برسول خدا (ص) که همیشه بامداد که میکرد میگفت: «اللهم انی أسألک ایمانا تباشر به قلبی و یقینا حتی أعلم انه لا یصیبنی الا ما کتبت لی و رضنی بما قسمت لی» . و این روایت را برخی از اصحاب ما روایت کرده و این جملات را هم بآن افزوده است: «حتی لا احب تعجیل ما أخرت و لا تأخیر ما عجلت یا حی یا قیوم برحمتک استغیث اصلح لی شأنی کله و لا تکلنی الی نفسی طرفة عین ابدا و صلی اللَّه علی محمد و آله» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۲۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از شریف بن سابق، از فضل بن ابی‏قرّه، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «سه چیز است که پیغمبران از یکدیگر فرا گرفته و از همدیگر میراث برده‏اند از آدم، تا آنکه آنها به‏ رسول خدا صلی الله علیه و آله رسیده. چون صبح می‏کرد، می‏فرمود: اللَّهُمَّ انّی‏ أَسْئَلُکَ ایماناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبی‏ وَیَقیناً حَتّی‏ أَعْلَمَ أنَّهُ لایُصیبُنی‏ الّا ما کَتَبْتَ لی‏ وَرِضیً بِما قَسَمْتَ لی‏؛ خداوندا! به درستی که من سؤال می‏کنم از تو ایمانی را که برسانی آن را به دل من، و یقینی، تا آنکه بدانم در نمی‏رسد به من، مگر آن‏چه نوشته‏ای از برایم، و خشنودی به آن‏چه بخشش کرده‏ای از برایم» «۱». و بعضی از اصحاب ما این را روایت کرده و در آن افزوده که: «حَتَّی لاأُحِبُّ ... وَصَلَّیَ اللَّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَالِهِ؛ تا آنکه دوست ندارم شتابانیدن آن‏چه را که پس‏افکنده‏ای، و نه پس‏انداختن آن‏چه را که شتابانیده‏ای. ای زنده! ای پاینده! به مهربانی تو فریاد می‏خواهم. به صلاح آوربرایم کار و حال مرا، همه آن را، و مگذار مرا به سوی خودم یک چشم به هم زدن، هرگز، و صلوات فرست ای خدا! بر محمد و آل او». ( ۱). و در بعضی از نسخ، به جای رضی، رَضِّنی واقع است؛ یعنی خشنود گردان مرا.( مترجم)