کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۷۵
و از امام صادق (ع) روایت شده است: «سپاس از آن خدا است که ملک را دارا است و من بامدادن کردم و بنده و بندهزاده توام و کنیززاده تو در دست تو، بار خدایا! مرا روزی ده از فضل خود، روزی فراوانی از آنجا که گمان برم و از آنجا که گمان نبرم و نگهدارم از آن رو که خود را نگه میدارم و از آن رو که نتوانم خود را نگهداشت، بار خدایا! از فضل خودت روزیم ده و مگذار برای من نیازی به کسی از آفریدههایت، بار خدایا! جامه عافیتم درپوشان و بر آنم شکرگزاری خود را روزی کن، ای یکتا! ای یگانه! ای بینیاز! ای خدائی که نزاده و زاده نیست و احدی با او همتا نیست! ای خدا! ای بخشاینده! ای مهربان! ای مالک الملک! پرورنده پرورندهها و آقای آقایان! و ای خدا، نیست شایسته پرستشی جز تو، مرا به درمان خود درمان کن از هر درد و بیماری، زیرا من بنده و بندهزاده توام و در دست تو میگردم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۴
و از حضرت صادق علیه السلام حدیث شده است (که در زمره دعاهای بامداد ذکر فرمودهاند)
«الحمد للَّه الذی اصبحنا و الملک له، و اصبحت عبدک و ابن عبدک و ابن امتک فی قبضتک اللهم ارزقنی من فضلک رزقا من حیث احتسب و من حیث لا أحتسب و احفظنی من حیث أحتفظ و من حیث لا أحتفظ اللهم ارزقنی من فضلک و لا تجعل لی حاجة الی احد من خلقک اللهم البسنی العافیة و ارزقنی علیها الشکر یا واحد یا احد یا صمد یا اللَّه الذی لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ، یا اللَّه یا رحمان یا رحیم یا مالک الملک و رب الارباب و سید السادات و یا اللَّه [یا] لا اله الا انت اشفنی بشفائک من کل داء و سقم فانی عبدک و ابن عبدک اتقلب فی قبضتک»
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۲۳
و از امام جعفر صادق علیه السلام روایت شده است که: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی أَصْبَحْنا ... أَتَقَلَّبُ فی قَبْضَتِکَ؛ ستایش مر خدایی راست که صبح کردهایم و مملکت پادشاهی او راست، و صبح کردهام بنده تو و پسر بنده تو و پسر کنیز تو، که در مشت توام. خداوندا! روزی کن مرا از فضل خود روزیای را، از جایی که میپندارم و از جایی که نمیپندارم، و نگهداری کن مرا، از جایی که نگهداری میکنم و از جایی که نگهداری نمیکنم. خداوندا! روزی کن مرا از فضل خود، و مگردان از برایم حاجتی را به سوی یکی از آفریدهات. خداوندا! در پوشان به من عافیت را، و روزی کن به من بر آن سپاسگزاری را. ای یکتا! ای یگانه! ای پناه نیازمندان! که نزاد و زاده نشد و نبود او را همتا هیچکس. ای خدا! ای مهربان! ای بخشاینده! ای مالک پادشاهی و پروردگار پرورندگان و آقای آقایان و ای خدا! نیست خدایی، مگر تو. شفا ده مرا به شفای خود از هر درد و بیماری. به درستی که من بنده تو و پسر بنده توام، که میگردم در قبضه تو».