کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۷۷
از محمد بن علی که آن را به امیر المؤمنین (ع) رسانیده که میگفته است: «بار خدایا، من و این روز هر دو از آفریدههای توایم، بار خدایا مرا بدان میازمای و او را به من آزمایش مکن، بار خدایا به او منما که به نافرمانی تو دلیرم و بدان چه غدقن کردی اندرم، بار خدایا در این روز تنگی و سختی و گرفتاری و پیش آمد بد و سرزنش دشمنان و منظره بد را در خود و مالم از من بگردان» فرمود:
بندهای نباشد که چون شب کند یا صبح نماید سه بار بگوید: «به خدا خشنودم که پروردگارم باشد و به اسلام که دینم باشد و به محمد (ص) که پیغمبرم باشد و به قرآن برای اینکه تبلیغ به من کند و به علی برای اینکه رهبر و پیشوایم باشد» جز اینکه بر خدای عزیز جبّار سزاوار است که در روز رستاخیز او را خشنود سازد.
فرمود: چون شب میکرد، میفرمود: بامدادان کردیم در شکرگزاری خدا و شب نمودیم در سپاس خدا، خدایا از آن تو است سپاس چونان که بامداد کردیم با تسلیم به تو در حال سلامت.
فرمود: در هر بامداد میگفت: شب کردیم در شکرگزاری خدا و بامداد کردیم در سپاسگزاری خدا، سپاس از آن خدا است چونان که بامداد کردیم با تسلیم به تو در حال سلامت.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۵
محمد بن علی در حدیثی مرفوع از امیر المؤمنین علیه السلام حدیث کند که شیوه آن حضرت چنین بود که (هنگام بامداد) میگفته:
«اللهم انی و هذا النهار خلقان من خلقک، اللهم لا تبتلنی به و لا تبتله بی، اللهم و لا تره منی جرأة علی معاصیک و لا رکوبا لمحارمک، اللهم اصرف عنی الازل و اللأواء و البلوی و سوء القضاء و شماتة الاعداء و منظر السوء فی نفسی و مالی»
. و فرمود: و بندهای نباشد که چون شب کند و یا بامداد کند و سه بار بگوید:
«رضیت باللَّه ربا و بالاسلام دینا و بمحمد (ص) نبیا و بالقرآن بلاغا و بعلی اماما»
جز اینکه بر خدای عزیز جبار ثابت است که روز قیامت او را خشنود سازد.
و گوید: که امیر المؤمنین علیه السلام چون شب میکرد میفرمود:
«اصبحنا اللَّه شاکرین و امسینا اللَّه حامدین فلک الحمد کما امسینا لک مسلمین سالمین».
گوید: و چون بامداد کرد فرمود:
«امسینا للَّه شاکرین و أصبحنا للَّه حامدین و الحمد اللَّه کما اصبحنا لک مسلمین سالمین»
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۲۳
از او، از محمد بن علی مروی است که آن را مرفوع ساخته به سوی امیرالمؤمنین علیه السلام که میفرمود: «اللَّهُمَّ انّی وَهذا النَّهارَ خَلْقانِ ... وَمَنْظَرَ السُّوءِ فی نَفْسی وَمالی؛ خداوندا! به درستی که من و این روز، دو آفریدهایم از آفریده تو. خداوندا! میازما مرا به آن و میازما آن را به من. خداوندا! و منما به آن از من دلیری را بر گناهان تو، و نه سوار شدن و مرتکب شدن بر محرمات تو. خداوندا! بگردان از من تنگی و سختی و زحمت و بلا، و بدی قضا و قدر، و شماتت و شادی دشمنان، و نگریستن بد را در خودم و مالم». و فرمود که: «هیچ بندهای نیست که در هنگامی که صبح و شام میکند، سه مرتبه بگوید که: رَضیتُ بِاللَّهِ رَبّاً وَبِالْاسْلامِ دیناً وَبِمُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَالِهِ نَبِیّاً وَبالْقُرْانِ بَلاغاً وَبِعَلِّیٍ اماماً؛ «خشنود شدم به خدا، از روی پروردگاری و به اسلام، از روی کیش و به محمد، صلوات فرستد خدا بر او و آلش، از روی پیغمبری و به قرآن، از روی رسانیدن و به علی، در حالتی که امام من باشد»، مگر آنکه بر خدای عزیز جبّار واجب و سزاوار است که در روز قیامت او را خشنود گرداند». و فرمود که: آن حضرت علیه السلام چون شام میکرد، میفرمود که: «أَصْبحْنا لِلَّهِ شاکِرینَ وَأَمسَیْنا لِلَّهِ حامِدینَ فَلَکَ الْحَمْدُ کَما أَمْسَیْنا لَکَ مُسْلِمینَ سالِمینَ: صبح کردهایم خدا را ستایشگران، و شام کردهایم خدا را ستایندگان. پس تو را است ستایش، چنان که شام کردهایم از برایت مسلمانان سالمان». و چون صبح میکرد، میفرمود که: «أَمْسَیْنا لِلَّهِ شاکِرینَ وَأَصَبَحْنا لِلَّهِ حامِدینَ فَلَکَ الْحَمْدُ کَما أَصْبَحْنا لَکَ مُسْلِمینَ سالِمینَ: شام کردهایم خدا را شکرکنندگان، و صبح کردهایم خدا را ستایندگان. پس تو را است حمد، چنان که صبح کردهایم از برایت مسلمانان سالمان».