کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۷۹
از امام صادق (ع) که: پدرم چون صبح میکرد، میگفت: بنام خدا! بذات خدا! و به سوی خدا و در راه خدا و بر کیش رسول خدا (ص) بار خدایا خود را به تو سپردم و کارم را به تو واگذاردم و بر تو توکل کردم ای پروردگار جهانیان، بار خدایا در پناه ایمانم نگهدار از پیش روی و دنبال سرم و از سمت راست و چپم و از فراز سر و زیر پایم و از برابرم، نیست شایسته پرستشی جز تو، نیست جنبش و نه توانی جز به تو، از تو عفو و عافیت جویم از هر بدی و از هر شری در دنیا و آخرت، بار خدایا من از عذاب قبر و فشارش به تو پناه برم و به تو پناهم از دست اندازیهای شب و روز، بار خدایا پروردگار مشعر الحرام و پروردگار بلد الحرام (شهر مکه) و پروردگار حل و حرم برسان به محمد و خاندانش سلام مرا، بار خدایا پناه برم به جوشن نگه دارنده تو و پناه برم به وابستگی به حضرتت از اینکه مرا بمیرانی به وسیله غرق در آب و سوختن و گلوگیر شدن یا به قصاص یا دست بسته به دست دشمن یا به زهر خوردن یا پرت شدن در چاه یا به خوردن درندهها یا مرگ ناگهانی یا به هر یک از مردنهای ناگوار ولی مرا در بستر خود بمیران در فرمانبری از خودت و فرمانبری از رسولت (ص) با اینکه به حق رسیده و راه خطا نرفته باشم یا در صف مجاهدان حق که در قرآنت آنها را ستودهای که (۴ سوره صف): «سازمانی بهم آمیختهاند» پناه دهم خودم و فرزندانم و هر چه پروردگارم به من روزی کرده است، به قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (بخواند تا آخر سوره) و میگوید: سپاس از آن خدا است به شماره آنچه خدا آفریده، سپاس از آن خدا است بمانند آنچه آفریده و سپاس از آن خدا است بر آنچه آفریده و سپاس از آن خدا است تا کشش کلماتش و سپاس از آن خدا است به وزن عرشش و سپاس از آن خدا است تا خودش خشنود گردد و نیست شایسته ستایش جز خدای بردبار کریم و نیست شایسته ستایش جز خدای علیّ عظیم، منزّه باد پروردگار آسمانها و زمینها و هر چه میان آنها است و پروردگار عرش عظیم، بار خدایا به تو پناه میبرم از دچار شدن به شقاوت و سرزنش دشمنها و به تو پناه برم از فقر و بار سنگین و به تو پناه برم از منظره بد و ناگوار در باره اهل و مال و فرزند و ده بار صلوات بر محمد و آلش صلوات فرستد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۵
حضرت صادق علیه السلام فرمود: پدرم چون بامداد میکرد میخواند (دعائی را که ترجمهاش چنین است:)
«بسم اللَّه و باللَّه و الی اللَّه و فی سبیل اللَّه و علی ملة رسول اللَّه
، بار خدایا خودم را بتو سپردم و کارم را بتو واگذاردم و بتو توکل کردم ای پروردگار جهانیان، بار خدایا در پناه ایمان مرا از پیش رو و از پشت سر و از راست و چپ و از بالای سر و از پائین پایم نگهدار، معبودی جز تو نیست، و نه جنبش و توانی بجز تو نیست، از تو گذشت و عافیت از هر بدی و شری در دنیا و آخرت خواهم، بار خدایا من از عذاب قبر و فشار و تنگی آن بتو پناه برم، و از بلاهائی که در شب و روز فرود آید بتو پناهنده شوم، بار خدایا ای پروردگار مشعر الحرام، و ای پروردگار شهر حرام (یعنی مکه) و ای خدای حل حرم. محمد و خاندانش را از من سلام برسان، بار خدایا به زره نگهدارنده تو (کنایه از حفظ و حراست و یا جامه تقوی است) و بجامعیت تو (همه صفات کمالیه را) پناه برم از اینکه مرا بوسیله غرق شدن، یا سوختن یا بقصاص یا دست بسته در دست دشمن یا بزهر خوردن، یا افتادن در چاه، یا طعمه شدن درندگان، یا مرگ ناگهانی یا بهر یک از مردنهای بد مرا بمیرانی، ولی مرا در بستر خود در فرمانبرداری از خودت و رسولت (ص) در حالی که در راه صواب باشم و بخطا نرفته باشم بمیران، یا در صف مجاهدان که در کتاب خود آنان را توصیف کردهای که «گوئیا ایشانند ساختمانی ریخته شده» (سوره صف آیه ۴) پناه دهم خودم و فرزندانم و آنچه پروردگارم بمن روزی کرده به- قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ و تا آخر سوره میخواند- و پناه میدهم خودم و فرزندانم و آنچه پروردگارم بمن روزی کرده به- قل اعذ برب الناس تا آخر سوره میخواند- و دنبالش میفرمود، سپاس از آن خدا است بشماره آنچه آفریده، و سپاس از آن خدا است بمانند آنچه آفریده، و سپاس از ان خداست بهمه آنچه آفریده، و سپاس از آن خدا است بکشش کلماتش، و سپاس از آن خدا است بوزن عرش او، و سپاس از آن خدا است تا خودش خشنود گردد و
لا اله الا اللَّه الحلیم الکریم، و لا اله الا اللَّه العلی العظیم، سبحان اللَّه رب السماوات و الارضین و ما بینهما و رب العرش العظیم، اللهم انی اعوذ بک من درک الشقاء و من شماتة الاعداء و اعوذ بک من الفقر و الوقر، و اعوذ بک من سوء المنظر فی الاهل و المال و الولد»
و ده بار نیز بر محمد و آل محمد صلوات میفرستاد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۲۵
از او، از عثمان بن عیسی، از سماعه، از ابوبصیر، از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که فرمود: «پدرم علیه السلام چون صبح میکرد، میفرمود: بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ ... مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ؛ به نام خدا و بخدا و بسوی خدا و در راه خدا و بر ملّت رسول خدا صلوات بفرست بر او و آل او. خداوندا بسوی تو تسلیم کردم خودم را و بسوی تا بازگذاشتم کارم را و بر تو توکل کردم. ای پروردگار جهانیان خداوندا نگاهدار مرا بنگاه داشتن ایمان از پیش روی من و از پشت سر من و از جانب راست من و از جانب چپ من و از زبر من و از طرف زیر من و از جانب من، نیست خدایی مگر تو. نیست هیچ تردیدی و نه توانایی مگر بخدا، سؤال میکنم از تو عفو و عافیت از هر ناخوشی و بلای در دنیا و آخرت. خداوندا بدرستی که پناه میبرم به تو از عذاب قبر و پناه میبرم به تو از سطوتهای تو در شب و روز.
خداوندا! ای پروردگار مشعر الحرام و پروردگار شهر حرام و پروردگار حلّ و احرام! برسان به پیغمبرت، محمد و آل محمد، از جانب من سلام را. خداوندا! به درستی که من پناه ببرم به زره تو که استوار است، و پناه میبرم به جمع تو، از آنکه بمیرانی مرا از روی غرق، یا سوختن، یا گلو گرفتن، یا قصاص، یا حبس، یا زهر داده شدن، یا هلاک شدن در چاه، یا خوردهشده درنده، یا مردن ناگهانی، یا به چیزی از انواع مردنهای بد، ولیکن بمیران مرا بر فراش خودم، در فرمانبرداری تو و فرمانبرداری رسول تو، صلوات فرستد خدا بر او و آل او، در حالتی که یابنده حق باشم و خطاکننده نباشم، یا در آن صفی که وصف کردی ایشان را در کتاب خود، که گویی ایشان بنیادی هستند مرصوص [واستوار]. پناه میدهم خودم را و فرزندانم و آنچه روزی کرده مرا پروردگارم، به این گفتار که بگو: پناه میبرم به پروردگار از بدی آنچه آفریده، و از بدی هر شبِ درآینده، چون درآید، و از بدی درندگان در کوهها، و از بدی حسدبرنده، چون حسد برد، و پناه میدهم خودم را و فرزندانم و آنچه روزی کرده مرا پروردگارم، به این گفتار که بگو: پناه میبرم به پروردگار مردم، پادشاه مردم، خدای مردم، از بدی وسواسکننده باز پس رونده، که وسواس میکند در سینههای مردم از جن و انس». و میفرمود که: «الْحَمْدُ لِلَّهِ عَدَدَ ما خَلَقَ اللَّهُ … فِی الْاهْلِ وَالْمالِ وَالْوَلَدِ: «ستایش از برای خدا به شماره آنچه آفرید خدا، و ستایش از برای خدا مانند آنچه آفرید خدا، و ستایش از برای خدا به پُری آنچه آفرید خدا، و ستایش از برای خدا به عدد و کثرت کلماتش، و ستایش از برای خدا به وزن عرش او، و ستایش از برای خدا به اندازه خشنودی او. نیست خدایی، مگر خدا که بردبار و صابر است، و نیست خدا، مگر خدا که بلندمرتبه و بزرگ است. منزّه میشمارم خداوند که پروردگار آسمانها و زمینها است، و آنچه میان این دو است، و پروردگار عرش بزرگ. خداوندا! به درستی که من پناه میبرم به تو، از دریافتن بدبختی و از شماتت دشمنان، و پناه میبرم به تو، از درویشی و سنگینی، وپناه میبرم به تو، از بدی نگریستن در اهل و مال و فرزند»، و ده مرتبه بر محمد و آل محمد صلوات میفرستاد».