کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۱
از امام باقر (ع) فرمود: بندهای نباشد که که چون صبح کند پیش از بر آمدن خورشید گوید: «اللَّه اکبر اللَّه اکبر کبیراً - منزّه باد خدا در بامداد و پسین، و سپاس از آن خدا است پروردگار جهانیان بسیار و فراوان، شریک ندارد، و صلی اللَّه علی محمد و آله» جز اینکه فرشتهای آنها را دریابد و میان پر خود نهد و به آسمان دنیا بالا برد و فرشتهها به او گویند: چه همراه تو است؟ در پاسخ گوید: با من چند کلمه است که مردی از مؤمنان گفته و آنها چنین و چنانند، و فرشتهها گویند: خدا رحمت کند هر که این کلمات را گفته است و او را بیامرزد و به هر آسمانی که بالا رود به اهل آن گزارش دهد و آنها گویند: خدا رحمت کند آن را که این کلمات را خوانده است و او را بیامرزد تا آنها را به حاملان عرش رساند و به آنها گوید: با من کلماتی است که مردی از مؤمنان گفته است و چنین و چنانند، و حاملان عرش میگویند: خدا این بنده را رحمت کند و بیامرزد، آنها را ببر نزد نگهبانانِ گنجینههای گفتارِ مؤمنان زیرا اینها گنجور کلماتند تا آنها را در دفتر گنجینهها بنویسند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۷
حضرت باقر علیه السّلام فرمود: هیچ بندهای نیست که چون بامداد کند پیش از آفتاب زدن بگوید:
«اللَّه اکبر اللَّه اکبر کبیرا و سبحان اللَّه بکرة و اصیلا و الحمد للَّه رب العالمین کثیرا، لا شریک له و صلی اللَّه علی محمد و آله»
جز اینکه فرشتهای آنها را دریابد و در درون بال خود نهد و بآسمان دنیا بالا برد، پس فرشتگان بدو گویند: چه چیز همراه تو است؟ گویند: با من کلماتی است که یکی از مؤمنین گفته و آنها چنین و چنانند، پس فرشتگان گویند: خدا رحمت کند آن کس که این کلمات را گفته و او را بیامرزد، و بهر آسمانی که بالا رود باهل آن آسمان مانند همان حرف را بزند، و آنها نیز گویند: خدا رحمت کند کسی که این کلمات را گفته و او را بیامرزد تا بحاملین عرش رسد پس بدانها گوید: با من کلماتی است که یکی از مؤمنین بدان تکلم کرده و آنها چنین و چنانند، پس آنها گویند: خدا رحمت کند این بنده را و او را بیامرزد، آنها را ببر نزد نگهبانان گنجهای گفتار مؤمنان، زیرا اینها گنجینههای کلماتند تا آنها را در دفتر گنجها بنویسند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۲۷
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از سهل بن زیاد و احمد بن محمد و علی بن ابراهیم، از پدرش، هر دو از حسن بن محبوب، از مالک بن عطیّه، از ابوحمزه ثمالی، از حضرت امام محمد باقر علیه السلام که فرمود: «هیچ بندهای نیست که چون صبح کند، پیش از طلوع آفتاب، بگوید: اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ کَبیراً سُبْحانَ اللَّهِ بُکْرَةً وَأَصیلًا وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ کَثیراً لاشَریکَ لَهُ وَصَلَّی اللَّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَالِهِ؛ «خدا بزرگتر است. خدا بزرگتر است، در حالتی که پاک و منزّه میشمارم خدا را در بامداد و شبانگاه، و ستایش از برای خدا است [که] پروردگار عالمیان است، ستایش بسیار. نیست شریکی از برایش. صلوات فرستد خدا بر محمد و آل او»، مگر آنکه فرشتهای به سوی این کلمات مبادرت کند، و اینها را در اندرانِ بال خود قرار دهد، و با اینها به سوی آسمان دنیا بالا رود، پس فرشتگان به او بگویند که: با تو چیست؟ در جواب گوید که: با من سخنانی چند است که مردی از مؤمنان آنها را گفته و آنها چنین و چنین است. فرشتگان میگویند که: خدا رحمت کند کسی را که این سخنان را گفته و او را بیامرزد!». حضرت فرمود: «و در هر زمان که به آسمانی بگذرد، مثل این را به اهلش بگوید و ایشان میگویند که: خدا رحمت کند کسی را که این سخنان را گفته و او را بیامرزد! تا آنکه با این سخنان به سوی حاملان عرش منتهی شود و به ایشان بگوید که: با من سخنانی چند است که مردی از مؤمنان به آنها تکلّم نموده و آنها چنین و چنین است. پس میگویند که: خدا این بنده را رحمت کند و او را بیامرزد! اینها را ببر به سوی حافظان گنجهای گفتار مؤمنان. پس به درستی که اینها سخنان گنجهایند، تا آنکه اینها را در دیوان گنجها بنویسند».