الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۲۹

حدیث امام على (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء‏ بَابُ الْقَوْلِ عِنْدَ الْإِصْبَاحِ وَ الْإِمْسَاء

کتاب الدعاء · روایت شده از امام على عليه السلام

سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن حماد بن عيسي عن عبد الله بن ميمون عن ابي عبد الله ع :

أَنَ‏ عَلِيّاً ص‏ كَانَ يَقُولُ إِذَا أَصْبَحَ سُبْحَانَ اَللَّهِ اَلْمَلِكِ اَلْقُدُّوسِ ثَلاَثاً اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوَالِ نِعْمَتِكَ وَ مِنْ تَحْوِيلِ عَافِيَتِكَ وَ مِنْ فَجْأَةِ نَقِمَتِكَ وَ مِنْ دَرَكِ اَلشَّقَاءِ وَ مِنْ شَرِّ مَا سَبَقَ فِي اَللَّيْلِ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِعِزَّةِ مُلْكِكَ وَ شِدَّةِ قُوَّتِكَ وَ بِعَظِيمِ سُلْطَانِكَ وَ بِقُدْرَتِكَ عَلَى خَلْقِكَ ثُمَّ سَلْ حَاجَتَكَ‏

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۳ از امام صادق (ع) فرمود: علی (ع) را شیوه این بود که هر گاه صبح می‏کرد می‏فرمود (سه بار): سبحان اللَّه الملک القدّوس، بار خدایا راستی من به تو پناه برم از زوال نعمت و دگرگونی عافیت و به ناگاه رسیدن بلایت و از دچار شدن به بدبختی و از شرّ هر آنچه در شب پیش آمده، بار خدایا من از تو خواهم به حقّ عزّت ملکت و شدّت نیرویت و به وسیله تسلط و بزرگواریت و به توانائیت بر خلقت- سپس حاجت خود را بخواه. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۸ حضرت صادق علیه السلام فرمود: علی علیه السلام چنین بود که هر گاه صبح میکرد سه بار میفرمود: «سبحان اللَّه الملک القدوس» (سپس میفرمود): «اللهم انی اعوذ بک من زوال نعمتک و من تحویل عافیتک و من فجأة نقمتک، و من درک الشقاء و من شر ما سبق فی اللیل، اللهم انی أسألک بعزة ملکک، و شدة قوتک و بعظیم سلطانک و بقدرتک علی خلقک» (پس فرمود: اگر حاجتی داشتی این را بگو) سپس حاجت خود را بخواه. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۲۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد بن عیسی، از عبداللَّه بن میمون، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که: «علی علیه السلام چون صبح می‏کرد، سه مرتبه می‏فرمود که: سُبْحانَ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ سُبْحانَ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ سُبْحانَ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ؛ «پاک و منزّه است پادشاه به غایت پاکیزه. پاک و منزّه است پادشاه به غایت پاکیزه. پاک و منزّه است پادشاه به غایت پاکیزه»، و می‏فرمود که: اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ … وِبِقُدْرَتِکَ عَلی‏ خَلْقِکَ؛ «خداوندا! به درستی که من پناه می‏برم به تو از برطرف شدن نعمت تو، و از گردانیدن عافیت تو، و از ناگهانی سزا و عقوبت تو، و از دریافتن بدبختی، و از بدی آن‏چه پیشی گرفته در شب. خداوندا! به درستی که سؤال می‏کنم تو را به عزّت پادشاهی تو، و سختی توانایی تو، و به بزرگ سلطنت تو، و به توانایی تو بر آفریدگان خود»، بعد از آن، حاجت خود را بخواه».

راویان