الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۳۱

حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء‏ بَابُ الْقَوْلِ عِنْدَ الْإِصْبَاحِ وَ الْإِمْسَاء

کتاب الدعاء · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
علي عن ابيه عن حماد عن حريز عن زراره عن ابي جعفر ع قال :

يَقُولُ بَعْدَ اَلصُّبْحِ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ اَلصَّبَاحِ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ فَالِقِ اَلْإِصْبَاحِ‏ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ اَللَّهُمَّ اِفْتَحْ لِي بَابَ اَلْأَمْرِ اَلَّذِي فِيهِ اَلْيُسْرُ وَ اَلْعَافِيَةُ اَللَّهُمَّ هَيِّئْ لِي سَبِيلَهُ وَ بَصِّرْنِي مَخْرَجَهُ اَللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ قَضَيْتَ لِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ عَلَيَّ مَقْدُرَةً بِالشَّرِّ فَخُذْهُ‏ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ وَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَيْهِ وَ مِنْ فَوْقِ رَأْسِهِ وَ اِكْفِنِيهِ بِمَا شِئْتَ وَ مِنْ حَيْثُ شِئْتَ وَ كَيْفَ شِئْتَ‏

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۵ از امام باقر (ع) فرمود: می‏گوید (می‏گوئی تو خ ل) پس از بر آمدن بامداد تا سه بار: سپاس از آن خدا است که پروردگار صباح است، سپاس از آن خدا شکافنده هر صباح، بار خدایا بر من بگشای دری که در آن خوشی و عافیت است، بار خدایا راهش را برایم آماده ساز و مرا به بیرون شدن از آن بینا گردان، بار خدایا اگر به هر کدام از آفریده‏هایت در باره من توانائی به آزار داده‏ای جلو او را از پیش و پس و راست و چپ و از زیر گام و بالای سرش بر بند و شرّ او را از من کفایت کن بدان چه خواهی و از آن راه که خواهی و هر گونه بخواهی. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۹ حضرت باقر علیه السلام فرمود: پس از بامداد میگوئی: « الحمد للَّه رب الصباح الحمد للَّه خالق الاصباح» سه بار (و پس از آن میگوئی): «اللهم افتح لی باب الامر الذی فیه الیسر و العافیة اللهم هیئ له سبیله و بصرنی مخرجه اللهم ان کنت قضیت لاحد من خلقک علی مقدرة بالشر فخذ من بین یدیه و من خلفه و عن یمینه و عن شماله و من تحت قدمیه و من فوق رأسه و اکفنیه بما شئت و من حیث شئت و کیف شئت» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۳۱ علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد، از حریز، از زراره، از حضرت امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «بعد از صبح، سه مرتبه می‏گویی: الْحَمْدُ لِرَبِّ الصَّباحِ الْحَمْدُ لِفالِقِ الْاصْباحِ؛ «سپاس و ستایش از برای شکافنده عمود صبح است و تاریکی شب ز ظلمت» (یعنی آن جناب، بَرنده تاریکی شب و آورنده روشنایی روز است)، و می‏گویی: اللَّهُمَّ افْتَحْ لی‏ ... وَمِنْ حَیْثُ شِئْتَ وَکَیْفَ شِئْتَ؛ خداوندا! بگشا از برایم درِ کاری را که در آن آسانی است از عافیت. خداوندا! خوار گردان از برایم راه آن را، و بینا گردان مرا بیرون رفتن‏گاه آن را. خداوندا! اگر چنان باشد که حکم کرده‏ای از برای یکی از آفریدگانت بر من، توانایی را به بدی، پس فرا بگیر او را از پیش روی او و از پشت سر او و از طرف راست او و از جانب چپ او و از زیر پاهای او و از زیر سر او، و کفایت کن از من او را به آن‏چه خواهی و از آن‏چه خواهی و چنان که خواهی».

راویان