حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء بَابُ الْقَوْلِ عِنْدَ الْإِصْبَاحِ وَ الْإِمْسَاء
کتاب الدعاء · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
علي عن ابيه عن حماد عن حريز عن زراره عن ابي جعفر ع قال :
يَقُولُ بَعْدَ اَلصُّبْحِ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ اَلصَّبَاحِ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ فَالِقِ اَلْإِصْبَاحِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ اَللَّهُمَّ اِفْتَحْ لِي بَابَ اَلْأَمْرِ اَلَّذِي فِيهِ اَلْيُسْرُ وَ اَلْعَافِيَةُ اَللَّهُمَّ هَيِّئْ لِي سَبِيلَهُ وَ بَصِّرْنِي مَخْرَجَهُ اَللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ قَضَيْتَ لِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ عَلَيَّ مَقْدُرَةً بِالشَّرِّ فَخُذْهُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ وَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَيْهِ وَ مِنْ فَوْقِ رَأْسِهِ وَ اِكْفِنِيهِ بِمَا شِئْتَ وَ مِنْ حَيْثُ شِئْتَ وَ كَيْفَ شِئْتَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۵
از امام باقر (ع) فرمود: میگوید (میگوئی تو خ ل) پس از بر آمدن بامداد تا سه بار: سپاس از آن خدا است که پروردگار صباح است، سپاس از آن خدا شکافنده هر صباح، بار خدایا بر من بگشای دری که در آن خوشی و عافیت است، بار خدایا راهش را برایم آماده ساز و مرا به بیرون شدن از آن بینا گردان، بار خدایا اگر به هر کدام از آفریدههایت در باره من توانائی به آزار دادهای جلو او را از پیش و پس و راست و چپ و از زیر گام و بالای سرش بر بند و شرّ او را از من کفایت کن بدان چه خواهی و از آن راه که خواهی و هر گونه بخواهی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۹
حضرت باقر علیه السلام فرمود: پس از بامداد میگوئی: «
الحمد للَّه رب الصباح الحمد للَّه خالق الاصباح»
سه بار (و پس از آن میگوئی):
«اللهم افتح لی باب الامر الذی فیه الیسر و العافیة اللهم هیئ له سبیله و بصرنی مخرجه اللهم ان کنت قضیت لاحد من خلقک علی مقدرة بالشر فخذ من بین یدیه و من خلفه و عن یمینه و عن شماله و من تحت قدمیه و من فوق رأسه و اکفنیه بما شئت و من حیث شئت و کیف شئت»
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۳۱
علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد، از حریز، از زراره، از حضرت امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «بعد از صبح، سه مرتبه میگویی: الْحَمْدُ لِرَبِّ الصَّباحِ الْحَمْدُ لِفالِقِ الْاصْباحِ؛ «سپاس و ستایش از برای شکافنده عمود صبح است و تاریکی شب ز ظلمت» (یعنی آن جناب، بَرنده تاریکی شب و آورنده روشنایی روز است)، و میگویی: اللَّهُمَّ افْتَحْ لی ... وَمِنْ حَیْثُ شِئْتَ وَکَیْفَ شِئْتَ؛ خداوندا! بگشا از برایم درِ کاری را که در آن آسانی است از عافیت. خداوندا! خوار گردان از برایم راه آن را، و بینا گردان مرا بیرون رفتنگاه آن را. خداوندا! اگر چنان باشد که حکم کردهای از برای یکی از آفریدگانت بر من، توانایی را به بدی، پس فرا بگیر او را از پیش روی او و از پشت سر او و از طرف راست او و از جانب چپ او و از زیر پاهای او و از زیر سر او، و کفایت کن از من او را به آنچه خواهی و از آنچه خواهی و چنان که خواهی».