الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۳۲

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار عن محمد بن اسماعيل عن ابي اسماعيل السراج عن الحسين بن المختار عن رجل عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۵ از امام باقر (ع) فرمود: هر که چون صبح کند گوید: بار خدایا من صبح کردم در پناه تو و زیر سایه تو، بار خدایا من به تو می‏سپارم دینم و خودم و دنیا و آخرتم و اهل و مالم و به تو پناه برم ای بزرگوار از شرّ همه خلقت و به تو پناه برم از شرّ آنچه ابلیس و لشکرش وسوسه کند. چون این کلام را بگوید، در آن روز چیزی به وی زیان نرساند و هر گاه چون به شب در آید آن را بگوید در آن شب چیزی به او زیان نرساند ان شاء اللَّه تعالی. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۹ و نیز آن حضرت علیه السلام فرمود: هر که چون صبح کند بگوید: «اللهم انی اصبحت فی ذمتک و جوارک، اللهم انی استودعک دینی و نفسی و دنیای و آخرتی و اهلی و مالی و اعوذ بک یا عظیم من شر خلقک جمیعا و اعوذ بک من شر ما یبلس به ابلیس و جنوده» فرمود: چون این کلام را بگوید چیزی در آن روز بوی زیان نرساند، و چون شب کند و آن را بگوید در آن شب چیزی باو زیان نرساند ان شاء اللَّه تعالی. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۳۱ ابوعلی اشعریّ، از محمد بن عبدالجبّار، از محمد بن اسماعیل، از ابواسماعیل سرّاج، از حسین بن مختار، از مردی، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «هر که چون صبح کند، بگوید که: اللَّهُمَّ انّی‏ أَصْبَحْتُ ... ابْلیسُ وَجُنُودُهُ؛ «خداوندا! به درستی که من صبح کرده‏ام در تو و پناه تو. خداوندا! به درستی که من به امانت می‏سپارم به تو، دین خود و جان خود و دنیای خود و آخرت خود و مال خود را، و پناه می‏برم به تو ای بزرگ! از بدی آفریدگان تو همه، و پناه می‏برم به تو از بدی آن‏چه خاموش و متحیّر شوند به آن، شیطان و لشکرهای او» (مانند خاموشی آن که منقطع باشد از حجّت)، و چون شام کند و این را بگوید، در آن شب چیزی به او زیان نرساند، ان شاء اللَّه».