الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۳۳

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسين بن سعيد عن عثمان بن عيسي عن علي بن ابي حمزه عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۷ از امام صادق (ع) فرمود: چون نماز مغرب و بامداد بخوانی، هفت بار بگو: بسم اللَّه الرحمن الرحیم و لا حول و لا قوة الّا باللَّه العلی العظیم‏، زیرا هر کس آن را بگوید خوره و پیسی و دیوانگی و هفتاد نوع بلا به او نرسد. فرمود: در هر صبح و شب که وارد شوی دو بار می‏گوئی:الحمد لربّ الصباح، الحمد لفالق الاصباح‏ - سپاس از آن خدائی است که شب را به نیروی خود برد و روز را به رحمت خود آورد و ما در عافیتیم، و آیة الکرسی و آخر سوره حشر را با ده آیه از سوره مبارکه و الصافات می‏خواند با «سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا یَصِفُونَ وَ سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ» با آیه (۱۷ سوره روم): «فَسُبْحانَ اللَّهِ حِینَ تُمْسُونَ وَ حِینَ تُصْبِحُونَ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِیًّا وَ حِینَ تُظْهِرُونَ، یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَ یُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ وَ یُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ کَذلِکَ تُخْرَجُونَ» سبوحٌ قدوس، ربّ الملائکة و الروح، سبقت رحمتک غضبک، لا اله الّا انت سبحانک انّی عملت سوءاً و ظلمت نفسی فاغفر لی و ارحمنی و تب علیّ انک انت التواب الرحیم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۹۹ حضرت صادق علیه السّلام فرمود: چون نماز مغرب و صبح را خواندی پس هفت بار بگو: «بسم اللَّه الرحمن الرحیم لا حول و لا قوة الا باللَّه العلی العظیم» زیرا هر که آن را بگوید خوره و پیسی و دیوانگی باو نرسد، و هفتاد نوع از انواع بلا (باو نرسد). فرمود: و چون صبح و شام کردی میگوئی: «الحمد لرب الصباح، الحمد لفالق الاصباح» دو مرتبه (سپس میگوئی:) «الحمد اللَّه الذی اذهب اللیل بقدرته و جاء بالنهار برحمته و نحن فی عافیة» و میخوانی آیة الکرسی و آخر سوره حشر و ده آیه از سوره صافات با (این آیات) سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا یَصِفُونَ، وَ سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ‏ با (این آیات و دعا) «فَسُبْحانَ اللَّهِ حِینَ تُمْسُونَ وَ حِینَ تُصْبِحُونَ، وَ لَهُ الْحَمْدُ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِیًّا وَ حِینَ تُظْهِرُونَ، یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَ یُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ وَ یُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ کَذلِکَ تُخْرَجُونَ‏، سبوح قدوس رب الملائکة و الروح، سبقت رحمتک غضبک، لا اله الا انت سبحانک انی عملت سوءا و ظلمت نفسی فاغفر لی و ارحمنی و تب علی انک انت التواب الرحیم‏». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۳۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسین بن سعید، از عثمان بن عیسی، از علی بن ابی‏حمزه، از ابوبصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «چون نماز شام و صبح را به جا آوری، هفت مرتبه بگو: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ؛ «به نام خدای بخشاینده مهربان. نیست گردیدنی و نه توانایی، مگر به خدای بلندمرتبه و بزرگ». پس به درستی که هر که این را بگوید، نه خوره به او می‏رسد و نه پیسی و نه دیوانگی و نه هفتاد نوع از انواع بلا». و فرمود که: «چون صبح و شام کنی، دو مرتبه می‏گویی: الْحَمْدُ لِرَبِّ الصَّبَّاحِ الْحَمْدُ لِفالِقِ الْاصْباحِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی‏ أَذْهَبَ اللَّیْل بِقُدْرَتِهِ وَ جاءَ بالنَّهارِ بِرَحْمَتِهِ وَ نَحْنُ فی‏ عافِیَةٍ؛ «ستایش از برای پروردگار صبح است. ستایش از برای شکافنده عمود صبح. ستایش مر خدایی است که بُرده است شب را به توانایی خویش و آورده است روز را به مهربانی خویش، و ما در عافیتیم»، و آیةالکرسی، و آخر سوره حشر (که از «لَوْ أَنْزَلْنا» «۱» باشد تا آخر سوره)، و ده آیه از اوّل سوره والصّافّات (که از اوّل سوره است تا «واصِبٌ» «۲»)، می‏خوانی و می‏گویی: سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ … إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ؛ پاک و منزه می‏شمارم پروردگار تو را. پروردگار عزّت از آن‏چه وصف می‏کنند، و درود بر همه فرستادگان، و ستایش مر خدایی است که پروردگار عالمیان است. پس تسبیح و تنزیه کنید خدا را در هنگامی که به شبانگاه درآیید و در هنگامی که داخل بامداد شوید، و او را است ستایش در آسمان‏ها و زمین و در اطراف روز و در هنگامی که داخل پیشین می‏شود. بیرون می‏آورد زنده را از مرده و بیرون می‏آورد مرده را از زنده، و زنده می‏گرداند زمین را بعد از مردنش، و همچنین بیرون آورده می‏شوند. پاک است از هر بدی و به غایت پاکیزه است. پروردگار فرشتگان و روح. پیشی گرفت رحمتت بر خشمت. نیست خدایی، مگر تو. پاک و منزّه می‏شمارم تو را. به درستی که من ستم کردم بر نفس خود، پس بیامرز مرا و رحم کن بر من و باز گرد بر من به قبول توبه. به درستی که تو، تویی نیک برگردنده به قبول توبه، که بخشاینده و مهربانی». (۱). حشر، ۲۱. (۲). صافات، ۹.