الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۳۴

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن معاويه بن عمار عن ابي عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۸۷ از امام صادق (ع) می‏فرمود: بار خدایا از آن تو است‏ حمد و سپاس، تو را سپاس گویم و از تو یاری جویم و توئی پروردگارم و منم بنده تو، صبح کردم بر عهد تو و وعده تو و به وعده‏ات ایمان دارم و به عهدت وفا کارم تا بتوانم و نیست جنبشی و نه توانی جز به خدا یگانه است شریک ندارد، و گواهم که محمد (ص) بنده و رسول او است، من صبح کردم به فطرت اسلام و کلمه اخلاص و ملت ابراهیم و دین محمد بر این عقیده زنده بمانم و بمیرم ان شاء اللَّه، بار خدایا تا مرا زنده داری زنده بدار بدان و مرا بر آن بمیران و چون مبعوثم کنی بر آن مبعوث کن و من می‏جویم به وسیله آن رضای تو و پیروی از راه تو را، تو را پشتیبان خود ساختم و کارم را به تو واگذاردم، آل محمد پیشوایان منند و دیگری پیشوای من نیست، از آنها پیروی کنم و آنها را دوست و سرپرست دانم و بدانها اقتداء نمایم، بار خدایا آنان را در دنیا و آخرت دوستان من ساز و مرا توفیق ده تا با دوستان آنها دوستی کنم و با دشمنانشان دشمنی کنم در دنیا و آخرت و مرا به صالحان ملحق ساز در حالی که پدرانم با آنان باشند (یعنی پدرانم را هم از صالحین مقرر فرما). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۰۰ از حضرت صادق علیه السّلام (حدیث شده که این دعا را میخواند که ترجمه‏اش چنین است): بار خدایا از آن تو است سپاس، تو را سپاس گویم و از تو یاری خواهم و تو پروردگار منی و من بنده توام، بامداد کردم بعهد و وعده تو و ایمان بوعده‏ات دارم و تا آنجا که بتوانم بعهدت وفا کنم، و لا حول و لا قوة الا باللَّه وحده لا شریک له‏ ، و گواهی دهم که محمد بنده و رسول او است، بامداد کردم بر فطرت اسلام و کلمه اخلاص و بر ملت ابراهیم و دین محمد، و ان شاء اللَّه بهمین عقیده زنده باشم و بمیرم، بار خدایا تا هر چه مرا زنده داری بدان زنده بدار، و چون مرا بمیرانی بهمین بمیران، و آنگاه که مرا برانگیزی بهمین برانگیزانم، و من بدان وسیله خوشنودی تو و پیروی از راه تو را میجویم، تو را پشتیبان خود ساخته و کارم را بتو واگذاردم، آل محمد پیشوایان منند و پیشوایانی جز آنها ندارم، بآنها اقتداء کنم و آنان را دوست و سرپرست خود دانم و از ایشان پیروی کنم، بار خدایا آنان را اولیاء (دوستان و سرپرستان) من در دنیا و آخرت قرار ده، و مرا چنان کن که دوستانشان را دوست، و دشمنانشان را دشمن گیرم در دنیا و آخرت و مرا با پدرانم بصالحین ملحق ساز. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۳۵ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن‏ابی‏عمیر، از معاویه بن عمّار، از امام جعفر صادق علیه السلام این دعا را روایت کرده است که: «اللَّهُمَّ، لَکَ الْحَمْدُ ... وَأَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ وَآبَائِی مَعَهُمْ؛ خداوندا! از برای تو است ستایش. می‏ستایم تو را و یاری می‏جویم ز تو، و تو پروردگار منی و من بنده توام. صبح کرده‏ام بر عهد و پیمان تو و وعده تو، و ایمان دارم به وعده تو. وفا می‏کنم به عهد تو، مادام که توانایم، و نیست گردیدنی و نه توانایی، مگر به خدا، در حالتی که تنها است. نیست شریکی از برایش. شهادت می‏دهم به اینکه محمد بنده و فرستاده او است. صبح کرده‏ام بر آفرینش اسلام و سخن اخلاص و کیش ابراهیم و دین محمد. صلوات فرستد خدا بر او و آل او. بر این زندگی می‏کنم و می‏میرم، اگر خواهد خدا. خداوندا! زنده دار مرا مادام که زنده داری مرا، و بمیران مرا چون بمیرانی مرا، بر این، و برانگیز مرا چون برانگیزی مرا، بر این، در حالی که بجویم به این خشنودی تو و پیروی کردن راه تو. به سوی تو پناه دادم پشت خود را و به سوی تو باز گذاشتم کار خود را. آل محمد پیشوایانند. نیست مرا پیشوایانی غیر از ایشان. به ایشان اقتدا می‏کنم و ایشان را دوست می‏دارم و به ایشان اقتدا می‏نمایم. خداوندا! بگردان ایشان را دوستان من در دنیا و آخرت، و بگردان مرا که دوستی کنم با دوستان ایشان، ودشمنی کنم با دشمنان ایشان در دنیا و آخرت، و ملحق کن مرا به شایستگان، و پدران من با ایشان باشند».