کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۱۳
از امام باقر (ع) فرمود: چون شب از خواب برخاستی بگو: سپاس از آن خدا است که جانم را به من باز گردانید تا او را سپاس گویم و بپرستم. چون آوازِ خروس شنیدی، بگو: سبّوح قدّوس ربّ الملائکة و الروح
رحمتت بر خشمت پیشدستی کرده است، نیست شایسته پرستشی جز تو، یگانهای، من بد کردم و به خود ستم کردم، مرا بیامرز زیرا گناهان را نیامرزد جز تو. چون برخاستی، در کرانههای آسمان بنگر و بگو: بار خدایا از تو نهان نسازد (چیزی را) شبِ تار و نه آسمانِ برجدار و نه زمینِ بستر گذار و نه تاریکیهای بر هم و درهم و نه دریای ژرف، در پیشِ شب روان خلقت، شب روی کنی، و بدانی خیانت دیدهها و آنچه را نهان سازند سینهها، اختران به سراشیب رفتند و دیدهها به خواب اندر شدند و توئی زنده و پاینده، نه چرتت گیرد و نه خوابت برد، منزّه باد پروردگار من پروردگار جهانیان و معبود مرسلان و سپاس از آن خداوند عالمیان.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۱۳
زراره از حضرت باقر علیه السّلام حدیث کند که فرمود: چون شب از خواب برخاستی بگو:
«الحمد للَّه الذی رد علی روحی لا حمده و أعبده»
و چون بانگ خروس را شنیدی بگو:
«سبوح قدوس رب الملائکة و الروح سبقت رحمتک غضبک لا اله الا انت وحدک عملت سوءا و ظلمت نفسی فاغفر لی فإنه لا یغفر الذنوب الا أنت»
و چون برخاستی در کرانههای آسمان نگاه کن و بگو:
«اللهم لا یواری منک لیل داج و لا سماء ذات ابراج و لا ارض ذات مهاد و لا ظلمات بعضها فوق بعض و لا بحر لجّیّ تدلج بین یدی المدلج من خلقک تعلم خائنة الأعین و ما تخفی الصدور غارت النجوم و نامت العیون و انت الحی القیوم لا تأخذک سنة و لا نوم سبحان ربی رب العالمین و اله المرسلین و الحمد للَّه رب العالمین»
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۵۵
علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد بن عیسی، از حریز، از زراره، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چون در شب از خواب برخیزی، بگو: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی رَدَّ عَلَیَّ رُوحِی لِأَحْمَدَهُ وَأَعْبُدَهُ؛ «ستایش مر خدایی را است که برگردانیده بر من روح مرا، از برای آنکه بستایم و بپرستم او را»، پس چون آواز خروس را بشنوی، بگو: سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ ...
فَإِنَّهُ لَایَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ؛ «پاک است از هر بدی و نقص، و به غایت پاکیزه است پروردگار فرشتگان و روح. پیشی گرفت رحمتت بر غضبت. نیست خدایی، مگر تو، در حالتی که تنهایی، نیست شریکی از برایت. کردم بدی و ستم نمودم بر خودم، پس بیامرز مرا.
به درستی که نمیآمرزد گناهان را، مگر تو»، پس چون برخاستی، به سوی کرانهای آسمان نظر کن و بگو: اللَّهُمَّ لَایُوَارِی مِنْکَ لَیْلٌ دَاجٍ ... وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ؛ خداوندا! نمیپوشد از تو شب تار، و نه آسمانِ صاحب برجها، و نه زمینِ صاحب قرارگاه، و نه تاریکیهایی که پارهای از آنها زبر پارهای است، و نه در دریای گود پر آب میروی در اوّل شب پیش روی اوّل شب رونده از آفریدگانت. میدانی خیانت چشمها را و آنچه پنهان میکند سینهها. فرو رفتند ستارهها و به خواب رفتند چشمها، و تویی زنده پاینده. فرا نمیگیرد تو را پینکی «۲» و نه خواب. پاک و منزّه است پروردگارم. پروردگار جهانیان و خدای پیغمبران. و ستایش مر خدایی را است که پروردگار جهانیان است». (۲). پینکی یعنی خواب سبک، چُرت.