الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۶۴

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار و محمد بن اسماعيل عن الفضل بن شاذان جميعا عن صفوان بن يحيي عن عبد الرحمن بن الحجاج قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۱۳ از عبد الرحمن بن حجاج که گفت: هر گاه امام صادق (ع) در پایان شب بر می‏خواست آواز بر می‏آورد تا اهل خانه همه می‏شنیدند و می‏فرمود: بار خدایا، مرا بر هراس سرکشی به آخرت یاری کن، و تنگیِ آرامگاه را بر من گشایش ده، و به من روزی کن خیرِ پیش از مردن و خیرِ پس از مردن را. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۱۴ عبد الرحمن بن حجاج گوید: رسم حضرت صادق علیه السلام این بود که چون آخر شب برمیخاست بانک برمیداشت چنان که اهل خانه می‏شنیدند و میگفت: «اللهم اعنی علی هول المطلع، و وسع علی ضیق المضجع و ارزقنی خیر ما قبل الموت و ارزقنی خیر ما بعد الموت». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۵۷ ابوعلی اشعری، از محمد بن عبدالجبّار و محمد بن اسماعیل، از فضل بن شاذان هر دو، از صفوان بن یحیی، از عبدالرحمان بن حجّاج روایت کرده‏اند که گفت: چون امام جعفر صادق علیه السلام در آخر شب برمی‏خاست، آواز خود را بلند می‏کرد تا به مردم آن خانه بشنواند، یا آنکه ایشان بشنوند، و می‏فرمود که: «اللَّهُمَّ أَعِنِّی عَلی‏ هَوْلِ الْمُطَّلَعِ، وَوَسِّعْ عَلَیَّ ضِیقَ الْمَضْجَعِ، وَارْزُقْنِی خَیْرَ مَا قَبْلَ الْمَوْتِ، وَارْزُقْنِی خَیْرَ مَا بَعْدَ الْمَوْتِ؛ خداوندا! یاری ده مرا از ترس موضع اطّلاع، و فراخی ده بر من تنگی خوابگاه را، و روزی کن مرا خوبی آن‏چه پیش از مردن است، و روزی کن مرا آنچه بعد از مردن است».