الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۸۹

عنه عن بعض اصحابه رفعه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۳۷ حدیث را به معصوم رسانیده که فرمود: پس از نمازِ بامداد، می‏گوئی: بار خدایا از آنِ تو است سپاس، سپاسی جاویدان تا پاینده‏ای، و از آن تو است سپاس، سپاسی که پایان ندارد تا به خشنودیت گراید، و از آنِ تو است سپاس، سپاسی که تمام نشود تا بخواستِ تو رسد، و از آن تو است سپاس، سپاسی که گوینده‏اش پاداشی ندارد جز رضای تو، بار خدایا از آنِ او است سپاس و به درگاه تو است شکایت و توئی یاور، بار خدایا از آنِ تو است سپاس چنانت که سزا است، سپاس از آن خدا است به همه انواع سپاسش برابرِ همه نعمت‏هایش تا سپاس برسد بدان جا که پروردگارم‏ دوست دارد و خشنود شود. و بعد از نمازِ بامداد پیش از سخن گفتن می‏گوئی: سپاس از آن خدا است پر میزان و به نهایت رضاها و به وزن عرش و منزّه باد خدا پر میزان و به نهایت رضا و به وزن عرش و اللَّه اکبر پرمیزان و به نهایت رضا و به وزن عرش و لا اله الّا اللَّه ملؤ المیزان و منتهی الرضا وزنة العرش‏ ، چهار بار آن را می‏گوئی و سپس می‏گوئی: بار خدایا از تو خواهش کنم خواهش کردن بنده‏ای خوار که رحمت فرستی بر محمد و آل محمد و بیامرزی گناهان مرا و بر آوری حاجت مرا در دنیا و آخرت به آسانی و عافیت خود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۲۶ و نیز حدیث را بمعصوم رسانده که فرمود: پس از نماز صبح گوئی: «اللهم لک الحمد حمدا خالدا مع خلودک، و لک الحمد حمدا لا منتهی له دون رضاک و لک الحمد حمدا لا امد له دون مشیتک، و لک الحمد حمدا لا جزاء لقائله إلا رضاک، اللهم لک الحمد و الیک المشتکی و أنت المستعان، اللهم لک الحمد کما أنت أهله، الحمد للَّه بمحامده کلها علی نعمائه کلها حتی ینتهی الحمد الی حیث ما یحب ربی و یرضی» و نیز میگوئی پس از نماز صبح پیش از آنکه سخنی بگوئی: «الحمد للَّه مل‏ء المیزان و منتهی الرضا و زنة العرش، و سبحان اللَّه مل‏ء المیزان و منتهی الرضا و زنة العرش، و اللَّه أکبر مل‏ء المیزان و منتهی الرضا وزنة العرش، و لا اله الا اللَّه مل‏ء المیزان و منتهی الرضا و زنة العرش» و چهار بار آن را تکرار میکنی سپس میگوئی: «اللهم أسألک مسألة العبد الذلیل ان تصلی علی محمد و آل محمد و ان تغفر لنا ذنوبنا و تقضی لنا حوائجنا فی الدنیا و الآخرة فی یسر منک و عافیة». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۷۵ از او، از اصحابش روایت است که آن را مرفوع ساخته، گفت که: «بعد از صبح می‏گوید: اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً ... مَا یُحِبُّ رَبِّی وَیَرْضی‏؛ «خداوندا! تو را است ستایش، ستایشی همیشه با همیشگی تو، و تو را است ستایش، ستایشی که پایانی نیست آن را غیر از خشنودی تو، و تو را است ستایش، ستایشی که زمانی نیست آن را غیر از خواست تو، و تو را است ستایش، ستایشی که پاداشی نیست گوینده آن را، مگر خشنودی تو. خداوندا! تو را است ستایش، و به سوی تو است شکایت، و تویی یاری جسته شده. خداوندا! تو را است‏ ستایش، چنان که تو سزاوار آنی. ستایش مر خدایی را است به همه ستایش‏های او، همه آنها، بر نعمت‏های او، همه آنها، تا آنکه منتهی شود ستایش، تا آن جا که دوست می‏دارد پروردگارم و خشنود شود»، و بعد از صبح، پیش از آنکه سخن گویی، می‏گویی: الْحَمْدُ لِلَّهِ مِلْ‏ءَ الْمِیزَانِ … وَمُنْتَهَی الرِّضَا، وَزِنَةَ الْعَرْشِ؛ «ستایش مر خدا را است، پری ترازو و پایان خشنودی و وزن عرش، و منزه است خدا، پری ترازو و پایان خشنودی و وزن عرش، و نیست خدایی، مگر خدا، پری ترازو و پایان خشنودی و وزن عرش، و خدا بزرگ‏تر است، پری ترازو و پایان خشنودی و وزن عرش»، و چهار مرتبه این را اعاده می‏کنی، بعد از آن می‏گویی که: أَسْأَلُکَ مَسْأَلَةَ الْعَبْدِ … فِی یُسْرٍ مِنْکَ وَعَافِیَةٍ؛ سؤال می‏کنم تو را چون سؤال بنده خوار، که صلوات فرستی بر محمد و آل محمد، و آنکه بیامرزی برای من گناهان ما را، و برآوری از برای ما حاجت‏های ما را در دنیا و آخرت، در آسانی از تو و عافیت».