کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۳۹
از محمد بن الفرج گوید: امام جواد (ع) این دعا را برای من نوشت و آن را به من آموخت، و گوید: فرمود: هر که دنبال نمازِ بامداد آن را بخواند هیچ حاجتی نخواهد جز آنکه برایش میسّر گردد و هر مهمی دارد خدا برای او کفایت کند، و دعا این است: بسم اللَّه و باللَّه و صلی اللَّه علی محمد و آله و افوّض امری الی اللَّه انّ اللَّه بصیر بالعباد . یعنی واگذارم کار خود را به خدا زیرا خدا به بندهها بینا است و خدا او را از بدکرداریهای هر چه نیرنگ ریختند نگه داشت، نیست شایسته پرستشی جز تو، منزّهی تو، به راستی من بودم از گروه ستمکاران، ما او را اجابت کردیم و از غمش رها ساختیم و چنین رها کنیم مؤمنان را، بس است ما را خدا و چه خوب وکیلی است، پس برگشتند با نعمت و فضل او و نرسید بدانها بدی هر چه خدا خواهد است، نیست جنبش و نه توانی جز به خدا (بلند مقام و بزرگوار) آنچه شود که خدا خواهد نه آنچه را مردم خواهند، آنچه شود که خدا خواهد گرچه مردم را بد آید، بس است مرا پروردگار از پروردهشدهها، بس است مرا آفریدگار از آفریدهشدهها، بس است مرا روزی ده از روزیخورها، بس است مرا آنکه پیوسته بس بوده مرا از آغاز هرگز، بس است مرا خدا که نیست شایسته پرستشی جز او، بر او توکّل دارم و او است پروردگار عرش بزرگ.
و فرمود (ع): چون از نماز واجب برگذشتی بگو: خشنودم به خدا که پروردگار باشد و به محمد که پیغمبر باشد و به اسلام که دینم باشد و به قرآن که کتاب مذهبم باشد و به فلان و فلان که امامم باشند (نام ائمه را برد)، بار خدایا ولی تو فلان (نام امام زمان را برد) او را نگهدار از برابرش و دنبال سرش و از سمت راست و از سمت چپش و از بالای سر و زیر پایش و عمرش را دراز دار و او را به امر خود بگمار و یاریکننده دینت دار و به او بنما آنچه را دوست دارد و آنچه مایه روشنی چشم او است در باره خودش و نژادش و در باره خاندانش و مالش و در باره شیعیانش و در باره دشمنانش و بنما بدانها از وی آنچه را که در حذر شوند و بنما به او در باره آنان آنچه دوست دارد و مایه چشم روشنی او است و شفابخش سینههای ما و سینههای مردم با ایمان را.
فرمود: چون پیغمبر (ص) از نمازش فارغ میشد میگفت: بار خدایا بیامرز برایم آنچه پیش کردم و آنچه پس انداختم و آنچه نهان کردم و آنچه عیان ساختم و بیامرز اسرافم را در باره خودم و آنچه را که تو بدان از خود من هم داناتری، بار خدایا تو پیش داری و تو پس اندازی و نیست شایسته پرستشی جز تو بحق علم غیبت و توانائیت بر همه خلقت تا زندگی را برای بهتر دانی مرا زندهدار و چون وفاتم را بهتر دانی جانم را بگیر، بار خدایا من از تو خواستارم ترس از تو را در نهان و عیان و سخن حق را در حال خشم و خشنودی و میانه روی در زندگی را در حال فقر و توانگری و از تو خواهم نعمتی فنا ناپذیر و روشنیِ چشمی که دنبالهاش نبرد و از تو خواهم رضا به قضا و برکت و میمنت مرگ را بعد از زندگی و زندگی خوش و خرّم پس از مرگ و لذّت نگاه به سوی رویت و شیفتگی به دیدار و لقایت بیزیان کاهنده و بیفتنه گمراهکننده، بار خدایا ما را به ایمان بیارای و ما را رهبرانی درست مقرر ساز، بار خدایا رهبری کن ما را با کسانی که رهبری کردی، بار خدایا راستی که من از تو خواهم تصمیم به درست روی و پایداری در کار و رهجوئی را و از تو خواهم توفیقِ شکرگزاری نعمت و حسن عافیت و پرداخت حقت را و از تو خواهم پروردگارا دلی سالم و زبانی راستگو و از تو آمرزش خواهم مرا آنچه را که میدانی و از تو خواهم بهتر آنچه را که میدانی و به تو پناه برم از شرّ آنچه میدانی زیرا تو میدانی و ما نمیدانیم و تو علّام الغیوبی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۲۶
محمد بن فرج گوید: حضرت جواد علیه السّلام این دعا را بمن نوشت و آن را بمن آموخت و فرمود: هر که آن را پس از نماز صبح بخواند حاجتی نخواهد جز اینکه برایش میسر گردد، و خداوند مهم او را کفایت کند (و آن دعا اینست:)
« بسم اللَّه و باللَّه و صلی اللَّه علی محمد و آله وَ أُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَی اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبادِ، فَوَقاهُ اللَّهُ سَیِّئاتِ ما مَکَرُوا، لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ، سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّیْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنِینَ، حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ، فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ، ما شاء اللَّه لا حول و لا قوة الا باللَّه [العلی العظیم] ما شاء اللَّه لا ما شاء الناس، ما شاء اللَّه و ان کره الناس، حسبی الرب من المربوبین، حسبی الخالق من المخلوقین، حسبی الرازق من المرزوقین، حسبی الذی لم یزل حسبی منذ قط، حسبی اللَّهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلَّا هُوَ، عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ».
و فرمود: چون از نماز واجب فارغ شدی پس بگو: (و دعائی دستور داد که ترجمهاش اینست) «خشنودم که خدا پروردگارم باشد و محمد (ص) پیغمبرم باشد، و اسلام دینم باشد و قرآن کتابم و فلان و فلان (و نام امامان را ببرد) امامان من باشند، بار خدایا ولی تو فلان (و نام امام زمان علیه السلام را ببرد) است پس او را از برابر و از پشت سر و از راست و چپ و بالای سر و پائین پایش نگهداری فرما، و عمرش را دراز کن، و او را بأمر خود قائم کن، و یاریکننده دینت قرارش ده، و باو بنما آنچه را دوست دارد و آنچه چشمش را روشنی بخشد در باره خودش و فرزندانش و خاندان و مالش و در باره شیعیان و دشمنانش، و بدشمنانش بنما چیزی را که بدان بترسند و باو بنما در باره دشمنانش چیزی که او دوست دارد و چشمش را بدان وسیله روشنی بخش، و درد دلهای ما و سینههای مؤمنین را شفا بخش».
فرمود: و چون پیغمبر (ص) از نماز فارغ میشد میخواند (دعائی را که ترجمهاش چنین است): «بار خدایا بیامرز برای من آنچه پیش کردهام و آنچه بتأخیر انداختهام و آنچه نهان کردم و آنچه عیان نمودم، و اسراف مرا در باره خودم بیامرز و آنچه تو بدان داناتری، بار خدایا تو پیش اندازی، و تو پساندازی، معبودی جز تو نیست، بحق دانائیت بر غیب و توانائیت بر همه خلق (سوگند) تا آنگاه که زندگی را برایم بهتر دانی مرا زنده دار، و آنگاه که مرگ را برایم بهتر دانی جانم را بگیر، بار خدایا من از تو خواهم ترس از تو را در پنهانی و عیان، و سخن حق را در حال خشم و خشنودی، و میانه روی را در حال فقر و توانگری، و از تو خواهم نعمتی که فانی نشود و روشنی چشمی که منقطع نگردد و از تو خواهم راضی بودن بقضا و میمنت مرگ را پس از زندگی، و گوارائی زندگی را پس از مرگ و لذت دیدارت و شوق زیارت و لقایت را بیآنکه زیانی ضرر زننده یافتهای گمراهکننده بمن رسد، بار خدایا ما را بآرایش ایمان بیارای، و راهنمایانی هدایت شده قرارمان ده، بار خدایا ما را در زمره کسانی که رهبری کردی رهبری فرما، بار خدایا من از تو خواهم تصمیم بپایداری در کار و براه راست شدن را، و از تو خواهم توفیق شکرگزاری نعمتت و عافیتی نیکو و پرداخت حقت را، و از تو خواهم بار پروردگارا دلی سالم و زبانی راستگو و از تو آمرزش خواهم از آنچه میدانی و از تو خواهم بهتر آنچه دانی، و پناه برم بخودت از بدی آنچه (نسبت بمن) میدانی زیرا که تو میدانی و ما نمیدانیم و توئی علام الغیوب».
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۷۷
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از سهل بن زیاد، از بعضی از اصحابش، از محمد بن فرج که گفت: حضرت امام محمد تقی علیه السلام به سوی من این دعا [را] نوشت و این را به من تعلیم فرمود، و فرمود که: «هر که در عقب نماز صبح این دعا را بخواند، هیچ حاجتی را طلب نکند، مگر آنکه از برایش میسّر شود، و خدا مهمّات او را کفایت فرماید: بِسْمِ اللَّهِ، وَصَلَّی اللَّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ ... وَهُوَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ؛ به نام خدا و به خدا، و صلوات فرستد خدا بر محمد و آل او، و باز میگذارم کار خود را به سوی خدا، و به درستی که خدا بینا است به بندگان، پس نگاه داشته او را خدا، از بدیهای آنچه مکر کردند. نیست خدایی، مگر تو. منزه میشمارم تو را. به درستی که من بودم از ستمکاران. پس مستجاب کردیم از برایش و رهانیدیم او را از اندوه، و همچنین میرهانیم مؤمنان را. بس است ما را خدا و نیکو وکیلی است. پس برگشتند با نعمتی از خدا و زیادتی بدون بدی، و آنچه خواست خدا، بود. نیست گردیدنی و نه توانایی، مگر به خدا. آنچه خواست، خدا بود، نه آنچه خواستند مردمان. آنچه خواست خدا، بود، واگرچه مردمان دوست نداشتند. و بس است مرا پروردگار از پروریدگان. بس است مرا آفریننده از آفریدهشدگان. بس است مرا روزی دهنده از روزی داده شدگان. بس است مرا آنکه پیوسته بس بوده مرا از آن زمان، همیشه. بس است مرا خدایی که نیست خدایی، مگر او. بر او توکل کردم و او است پروردگار عرش بزرگ»، و فرمود که: «چون از نماز واجبی فارغ شوی، بگو: رَضِیتُ بِاللَّهِ رَبّاً … وَاشْفِ صُدُورَنَا وَصُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِینَ؛ خشنود شدم به خدای پروردگار، و به محمد پیغمبر، و به اسلام کیش، و به قرآن که کتابم باشد، و به (علی و حسن و حسین، و علی پسر حسین، و محمد پسر علی، و جعفر پسر محمد، و موسی پسر جعفر، و علی پسر موسی، و محمد پسر علی، و علی پسر محمد، و حسن پسر علی، و محمد پسر حسن، که پیشوایان من باشند) «۱» خداوندا! دوست تو محمد، پس نگاه دار او را از پیش رویش و از پشت سرش و از طرف راست و از طرف چپش و از زِبَرش و از زیرش، و بِکِش از برایش در عمرش [و آن را طولانی بفرما]، و بگردان او را ایستاده به فرمان خویش، و چشم داشته شده از برای دین خود، و بنما به او آنچه دوست میدارد، و آنچه روشن شود به آن چشمش، در خودش و فرزندانش، و در کسانش و مالش، و در شیعیانش، و در دشمنانش، و بنما به ایشان از او آنچه میترسند، و بنما به او در ایشان، آنچه دوست میداری و روشن میشود با آن، روشن کن چشمش، و شفا ده سینههای ما و سینههای گروه مؤمنان را».
و فرمود که: «پیغمبر صلی الله علیه و آله چون از نماز فارغ میشد، میفرمود: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ … فَإِنَّکَ تَعْلَمُ وَلَا نَعْلَمُ، وَأَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ؛ خداوندا! بیامرز مرا به آنچه پیش داشتم، و آنچه متأخر داشتم، و آنچه نهان کردم، و آنچه آشکار کردم، و اسراف مرا بر خودم، و آنچه تو داناتری بِه آن از من. خداوندا! تویی پیشدارنده و تویی به تأخیراندازنده. نیست خدایی، مگر تو. بدانستی تو نهانی را، و به توانایی تو بر آفریدگان، همه، مادام دانی زندگی را بهتر از برایم، پس زنده دار مرا؛ و بمیران مرا چون دانستی مرگِ مرا بهتر از برایم. به درستی که من سؤال میکنم تو را ترسیدن از تو در نهان و آشکار، و سخن حق در خشم و خشنودی، و میانهروی در درویشی و بینیازی، و سؤال میکنم از تو نعمتی که نابود نشود، و روشنی چشمی که بریده نشود، و سؤال میکنم از تو خشنودی به قضا، و برکت مردن بعد از زندگی، و خنکی و خوشی زندگی بعد از مردن، و خوشی نگریستن به سوی روی تو، و اشتیاق به سوی دیدن تو، و دیدن تو از غیر ناخوشی زیانرساننده، و نه آزمایش گمراهکننده.
خداوندا! بیارا ما را به آرایش ایمان، و بگردان ما را راه نمایانِ راهیافتهشدگان. خداوندا! راه نما ما را در کسانی که راه نمودهای. خداوندا! به درستی که من سؤال میکنم از تو دل بستن بر راه راست، و ثابت بودن در کار و راه [درست]، و سؤال میکنم تو را شکر نعمت تو، و خوبی عافیت تو، و ادا کردن حقّ تو، و سؤال میکنم از تو، ای پروردگار من! دلی سالم، و زبانی راستگو، و طلب آمرزش از تو، از برای آنچه میدانی، و سؤال میکنم از تو، آنچه میدانی، و پناه میبرم به تو از بدی آنچه میدانی. پس به درستی که تو میدانی و دانسته نمیشوی، و تویی به غایت، دانای نهانیها». (۱). مترجم «فلان و فلان» را در متن تفسیر و به تفصیل بیان کرده است.