الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۹۲

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن عبد العزيز عن بكر بن محمد عمن رواه عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۴۳ از امام صادق (ع) فرمود: هر که این کلمات را در هنگام هر نماز واجبی بخواند خودش و خانه‏اش و مالش و فرزندش محفوظ بماند: پناه می‏دهم خودم و مالم و فرزندانم و اهلم و خانه‏ام و هر چه دارم به خدای یگانه و یکتا آن بی‏نیازی که نه زاده و زائیده نشده واحدی همتایش نیست و پناه می‏دهم خود و مال و فرزند و هر چه دارم‏ بربّ الفلق از شرّ آنچه آفریده (تا آخر سوره) و بربّ الناس (تا آخر سوره) و آیة الکرسی (تا آخر). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۲۹ حضرت صادق علیه السّلام فرمود: هر که این کلمات را در نزد هر نماز واجبی بخواند خودش و خانه‏اش و مال و فرزندش محفوظ بماند (و دعا اینست): «اجیر نفسی و مالی و ولدی و اهلی و داری و کل ما هو منی باللَّه الواحد الاحد الصمد الذی لم‏ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ، و أجیر نفسی و مالی و ولدی و کلما هو منی‏ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ‏ (و تا آخر سوره بخواند-) و بِرَبِّ النَّاسِ‏ (و تا بآخر سوره‏ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‏ بخواند- و آیة الکرسی را با بآخر بخواند (یعنی بگوید: و اجیر نفسی و مالی و ولدی [و أهلی و داری‏] و کل ما هو منی باللَّه‏ الَّذِی لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الحی القیوم ... تا بآخر). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۸۱ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن عبدالعزیز، از بکر بن محمد، از آنکه او را روایت کرده، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «هر که نزد هر نماز واجبی این کلمات را بگوید، در بابِ خود و خانه و مال و فرزندانش محفوظ باشد: أُجِیرُ نَفْسِی وَمَالِی وَوُلْدِی ... وَآیَةِ الْکُرْسِیِّ، إِلی‏ آخِرِهَا؛ پناه می‏دهم خود را، و مالم و فرزندانم و کسانم و خانه‏ام، و هر چیزی در آن از من است، به خدای یکتای یگانه، پناه نیازمندان، که نزاد و زاده نشد، و نبود او را همتا هیچ‏کس، و پناه می‏دهم خودم را، و مالم و فرزندانم، و هر چیزی که آن از من است، به پروردگار سفیده صبح، از بدی آن‏چه آفریده، و از بدی در شبِ درآینده، چون درآید، و از بدی دمندگان در گره‏ها، و از بدی حسدبرنده، چون حسد برد، و به پروردگار مردم، پادشاه مردم، خدای مردم، از بدی وسوسه‏کننده باز پس‏رونده‏ای که وسوسه می‏کند در سینه‏های مردم، از پَری و مردم، و به خدایی که نیست خدایی، مگر او، که زنده‏ای است پاینده، فرا نمی‏گیرد او را پینکی [/ چرت‏] و نه خوابی، او را است آن‏چه در آسمان‏ها و آن‏چه در زمین است. کیست آنکه درخواست کند در نزد او، مگر به اذن او. می‏داند آن‏چه را که در پیش روی‏های ایشان و آن‏چه که در پشت سرشان است، و احاطه نمی‏کند به چیزی از دانش او مگر به آن چه خواست. فرا گرفته کرسی او آسمان‏ها و زمین را، و گران نباشد بر او حفظ آنها، و او است بلندمرتبه بزرگ». «۱» ( ۱). مترجم سوره‏ها و آیه‏های اشاره شده در حدیث را به تفصیل بیان و ترجمه کرده است.