الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۹۷

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن خالد و الحسين بن سعيد جميعا عن القاسم بن عروه عن ابي جميله عن معاويه بن عمار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۴۷ از معاویة بن عمّار گوید: از امام صادق (ع) خواستم که به من دعائی برای روزی بیاموزد و به من دعائی آموخت که چیزی را ندیدم برای روزی از آن جالبتر باشد، فرمود: بگو: اللهم ارزقنی من‏ فضلک الواسع الطیب، رزقاً واسعاً حلالًا طیباً بلاغاً للدنیا و الآخرة صبّاً صبّاً هنیئاً مریئاً من غیر کدّ و لا منّ احد خلقک الّا سعة من فضلک الواسع فانک قلت (۳۱ سوره نساء): «و اسألوا اللَّه من فضله» فمن فضلک اسأل و من عطیّتک اسأل و من یدک الملاء اسأل‏ (بار خدایا به من روزی بده از فضلِ واسع و حلال و پاکِ خود، روزیِ واسع و حلال و پاک، رسا بکار دنیا و آخرت فرو ریز، فرو ریز، گوارا و خوش‏گوار و بی‏رنج و منّت از احدی جز از فضل وسیع خودت، زیرا تو گفتی: «از خدا خواهش کنید از فضلِ او» من از فضلت خواستارم و از عطایت خواستارم و از آنچه پر دست داری خواستارم). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۳۱ معاویة بن عمار گوید: از حضرت صادق علیه السّلام خواهش کردم که دعائی برای روزی بمن بیاموزد. پس دعائی بمن آموخت که من بهتر از آن برای جلب روزی ندیدم، فرمود: «اللهم ارزقنی من فضلک الواسع الحلال الطیب رزقا واسعا حلالا طیبا بلاغا للدنیا و الآخرة، صبا صبا، هنیئا مریئا، من غیرک و لا من من أحد [من‏] خلقک إلا سعة من فضلک الواسع فانک قلت: «و اسألوا اللَّه من فضله» فمن فضلک أسأل و من عطیتک أسأل، و من یدک الملاء أسأل». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۸۵ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن خالد و حسین بن سعید، هر دو، از قاسم بن عروه، از ابوجمیله، از معاویه بن عمّار روایت کرده‏اند که گفت: از امام جعفر صادق علیه السلام سؤال کردم که دعایی به جهت روزی به من تعلیم فرماید. پس دعایی به من تعلیم فرمود، که چیزی ندیدم که بیش از آن روزی را جلب کند. فرمود: «بگو که: اللَّهُمَّ ارْزُقْنِی مِنْ فَضْلِکَ الْوَاسِعِ ... وَمِنْ عَطِیَّتِکَ أَسْأَلُ، وَمِنْ یَدِکَ الْمَلْأی‏ أَسْأَلُ؛ خداوندا! روزی کن مرا از فضل خود و احاطه‏کننده و حلال پاکیزه، روزی فراخ، حلال، پاکیزه‏ای را، که کافی و بس باشد از برای دنیا و آخرت. ریختنی بعد از ریختنی، سازگار، خوش‏گوار، از غیر رنج، و نه منّتی از یکی از آفریدگانت، مگر گشادی از فضل تو که احاطه‏کننده است. پس به درستی که تو گفتی که: سؤال کنید خدا را از فضلش. پس از فضل تو سؤال می‏کنم، و از بخشش تو سؤال می‏کنم، و از دست تو که پُر است سؤال می‏کنم».