الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۱۳

علي بن ابراهيم عن ابيه عن عبد الله بن المغيره عن موسي بن بكر عن ابي ابراهيم ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۶۱ از موسی بن بکر که امام کاظم (ع) این را برایم در کاغذی نوشت: بار خدایا بر گردان به همه آفریده‏هایت مظالم و حقوقی که به عهده من است از خرد و کلان حقوق با تسهیل خودت‏ و عافیتت و آنچه را نیروی من بدان نرسد و از پرداختش دست تنگ باشم و تن و یقین و نفسم بر آن توانا نیست از طرف من پرداخت کن از فضل شایانت سپس چیزی از آن را بر من بجا مگذار که از حسناتم آن را بپردازی یا ارحم الراحمین، گواهم که نیست شایسته پرستشی جز خدا یگانه است و شریک ندارد و گواهم که محمد (ص) بنده و فرستاده او است و بر اینکه دیانت همان است که دستور داده و کتاب چنان است که فرو فرستاده و گفته همان که باز گفته و بر اینکه خداوند است حق روشن، خدا محمد و خاندانش را بخوبی یاد کند و محمد و خاندانش را بدرود تحیت رساند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۳۷ موسی بن بکر از حضرت کاظم علیه السّلام حدیث کند که (برای پرداخت بدهکاری که داشتم این دعا را) برای من در کاغذی نوشت: «اللهم اردد الی جمیع خلقک مظالمهم التی قبلی، صغیرها و کبیرها فی یسر منک و عافیة و ما لم تبلغه قوتی و لم تسعه ذات یدی و لم یقو علیه بدنی و یقینی و نفسی فأده عنی من جزیل ما عندک من فضلک ثم لا تخلف علی منه شیئا تقضیه من حسناتی، یا أرحم الراحمین، اشهد ان لا اله الا اللَّه وحده لا شریک له، و اشهد أن محمدا عبده و رسوله و ان الذین کما شرع و ان الاسلام کما وصف‏ و ان الکتاب کما انزل و ان القول کما حدث و ان اللَّه هو الحق المبین، ذکر اللَّه محمدا و أهل بیته بخیر و حیا محمدا و أهل بیته بالسلام» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۹۷ علی بن ابراهیم، از پدرش، از عبداللَّه بن مغیره، از موسی بن بکر، از امام موسی کاظم علیه السلام روایت کرده است که گفت: آن حضرت این را از برایم در کاغذی نوشت که: «اللَّهُمَّ ارْدُدْ إِلی‏ جَمِیعِ خَلْقِکَ مَظَالِمَهُمُ … وَحَیَّا مُحَمَّداً وَأَهْلَ بَیْتِهِ بِالسَّلَامِ؛ خداوندا! بازگردان به سوی همه آفریدگانت، مظلمه‏های «۱» ایشان را که در جانب من است، خُرد آنها را و بزرگ آنها را، در آسانی از تو و عافیت، و آن‏چه نرسد به آن توانایی من، و فرا نگیرد آن را آن‏چه در دست من است، و توانایی ندارد بر آن، تن من و یقین من و جان من. پس برسان آن را و بده از جانب من، از بسیار آن‏چه نزد تو است از فضل تو؛ پس باز پس مگذار بر من از آن چیزی را که ادا کند آن را از ثواب‏های من. ای مهربان‏تر از مهربانان! گواهی می‏دهم که نیست خدایی، مگر خدای تنها، نیست شریکی از برایش، و گواهی می‏دهم که محمد بنده و فرستاده او است، و آنکه دین، چنان است که مشروع و بیان شده، و آن که اسلام، چنان است که وصف شده، و آنکه قرآن، چنان است که فرو فرستاده شده، و آنکه گفتار، چنان است که حدیث شده، و آن که خدا، او است حقِ هویدا. یاد کند خدا محمد و خاندان او را به خوبی، و درود گوید محمد و خاندان او را به سلام». (۱). یعنی آنچه از دارایی مردم به مال ما، خواسته یا ناخواسته راه یافته است.