حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء بَابُ الدُّعَاءِ لِلْکَرْبِ وَ الْهَمِّ وَ الْحُزْنِ وَ الْخَوْف
کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن هشام بن سالم عن ابي عبد الله ع قال :
إِذَا نَزَلَتْ بِرَجُلٍ نَازِلَةٌ أَوْ شَدِيدَةٌ أَوْ كَرَبَهُ أَمْرٌ فَلْيَكْشِفْ عَنْ رُكْبَتَيْهِ وَ ذِرَاعَيْهِ وَ لْيُلْصِقْهُمَا بِالْأَرْضِ وَ لْيُلْزِقْ جُؤْجُؤَهُ بِالْأَرْضِ ثُمَّ لْيَدْعُ بِحَاجَتِهِ وَ هُوَ سَاجِدٌ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۶۵
از امام صادق (ع) فرمود: چون به کسی ناگواری یا سختی یا گرفتاری در کاری رخ داد باید پا را تا بدو زانو و دستها را تا آرنج برهنه کند و به زمین چسباند و سینه به زمین ساید و سپس در حال سجده برای حاجتِ خود دعا کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۳۸
هشام بن سالم گوید: حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر گاه برای مردی پیش آمد ناگواری یا سختی کرد، یا أمری او را اندوهناک ساخت پس دو زانوی خود را با آرنجهای دستانش برهنه کند و بزمین بچسباند، و سینه خود را بزمین گذارد و با این حال در سجده برای حاجت خود دعا کند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۹۹
علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابنابیعمیر، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چون نازلهای بر مردی فرود آید، یا سختی که او را اندوهناک سازد، باید که زانوها و ارَشهای «۲» خود را برهنه کند (به اینکه جامه را از آنها دور گرداند) و آنها را به زمین بچسباند، و به سجده رود و سینه خود را به زمین بچسباند، بعد از آن، حاجت خود را بخواند و دعا کند، و حال آنکه او در سجده باشد». ( ۲). ارَش، به معنای ساعد دست است.