الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۲۱

عنه عن عده من اصحابنا رفعوه الي ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۶۹ حدیث را به امام صادق (ع) رسانیدند که فرمود: از دعاهای پدرم در باره امری که رخ می‏داد این است: بار خدایا رحمت فرست به محمد و آل محمد و بیامرز مرا و به من رحم کن و پاکیزه کن کردار مرا و برگرد مرا آسان کن و دلِ مرا آرام کن و از ترسم آسوده ساز و در همه عمرم عافیت بخش و دلیلم را بر جا دار و از خطاهایم در گذر و رویم را سپید و دینم را نگهدار و مقصدم را آسان کن و روزیم را فراوان کن زیرا من ناتوانم و از بدی آنچه نزد من است بخوبی آنچه نزد تو است در گذر و مرا داغدار خویش مساز و خویشان مرا داغدار مکن و یک نظر رحمت خود را به من ببخش که بدان همه گرفتاری‏های مرا برطرف کنی و به من برگردانی هر شیوه‏ای که نزد تو بهتر است که هر آینه نیرویم سست شده و چاره‏ام از دست شده و امدم از خلقِ تو بریده و نمانده است مگر همان امید به تو و توکّل بر تو و قدرتت بر من پروردگارا که به من مهرورزی و مرا عافیت بخشی چونان که توانی مرا عذاب کنی و گرفتار سازی، معبودا ذکر بخششهایت مرا آرام می‏کند و امید به انعامت مرا نیرو می‏دهد از آن گاهم که آفریدی بی‏نعمت تو نبودم توئی پروردگارم و آقایم و پناهم و داد رسم و نگهبانم و دفع‏کننده از من و مهرورز به من و کفیل روزیم، هر آنچه من در آنم، از قضا و قدرت تو است، ای آقا و مولای من در ضمن قضا و قدر و تصمیم تو رهائی من باشد از هر گرفتاریم که دارم و عافیت من باشد زیرا من احدی را از برای دفاع آنها ندارم جز تو و اعتماد به کسی ندارم جز بر تو، یا ذُو الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ خوشبینی و امید مرا منظور دار و زاری و ناتوانی و زبونی مرا ترحّم کن و بدان بر من منّت نه و بر هر دعاکننده به درگاهت یا ارحم الراحمین و صلی اللَّه علی محمد و آله. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۴۱ امام صادق علیه السّلام فرمود: از دعاهای پدرم که در هنگامی که امری پیش می‏آمد میخواند این بود (و ترجمه‏اش چنین است): «اللهم صل علی محمد و آل محمد و بیامرز مرا و بمن رحم کن و کردار مرا پاکیزه فرما و بازگشت مرا آسان کن، و دل مرا آرام نما، و از ترسم آسوده فرما، و در همه عمرم بمن عافیت ده، و حجت مرا پابرجا کن، و خطاهایم را ببخش، و رویم را سپید گردان، و در باره دینم مرا نگهدار، و رسیدن بدان چه را جویای آنم بر من آسان کن، و روزیم را فراوان کن زیرا من ناتوانم، و از بدی که نزد من است بآن خوبی که در نزد تو است درگذر، و مرا در باره خودم داغدار مکن، و نزدیکانم را نیز داغدار منما، و بمن ببخش بار خدایا یک لحظه‏ای (و یک نظر رحمتی) که بدان همه گرفتاریهایم را برطرف سازی، و بدان وسیله بازگردانی بمن هر آن خوئی که پیش تو بهتر است، که هر آینه نیرویم سست، و چاره‏ام کم شده، و امیدم از خلق تو بریده و جز امید بتو و توکل بر تو چیزی نمانده، و توانائیت پروردگارا اگر بمن رحم کنی و عافیتم بخشی چون توانائیت بعذاب و گرفتاری من است، خدایا یاد بخششهایت مرا آرام کند و امید بانعام تو بمن نیرو دهد، و از آن زمان که مرا آفریدی تهی از نعمت‏های تو نبودم، و توئی پروردگارم من و آقایم و دادرسم و پناهگاهم و نگهدارم، و دورکننده از من (بلاها را) و مهربان بمن و کفیل روزیم، و هر آنچه که من در آنم بقضا و قدر تو است، پس ای آقا و ای مولای من در آنچه مقدر فرموده‏ای و حتم کرده‏ای رهائی من باشد از همه گرفتاریهائی که در آنم، و عافیت من در آن باشد، زیرا من برای دور ساختن آنها جز تو کسی را ندارم، و بغیر تو اعتمادی ندارم، پس ای صاحب جلالت و اکرام با من برابر خوش‏گمانی و امیدواریم رفتار کن و بزاری و ناتوانی و سستی من ترحم کن‏ و بدان بر من منت نه و نیز بهر کس که بدرگاهت دعا کند یا ارحم الراحمین و صلی اللَّه علی محمد و آله». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۰۳ از او، از چند نفر روایت است که آن را مرفوع ساخته‏اند به سوی امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «از جمله دعای پدرم علیه السلام در باب امری که حادث می‏شد، این بود که: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ... وَصَلَّی اللَّهُ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ؛ خداوندا! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و بیامرز مرا، و رحم کن بر من، و پاک گردان کار مرا، و آسان ساز بر گشتن من، و ره‏نمایی کن قلبم را، و ایمن گردان ترس مرا، و عافیت ده مرا در عمر من، همه آن، و ثابت گردان حجت و دلیل مرا، و بیامرز گناهان مرا، و سفید گردان روی مرا، و نگاه دار مرا در دین من، و آسان نما مطلب را، و فراخی ده بر من در روزی من. پس به درستی که من ناتوانم، و درگذر از بد آن‏چه در نزد من است، به خوبی آن‏چه در نزد تو است، و به درد میاور به خودم، و به درد میاور به من خویشی را، و ببخش مرا ای خدای من! نگریستنی از نگریستن‏های خود که برداری به آن از من، همه آن‏چه به آن آزموده‏ای مرا، و برگردانی به آن‏ بر من، آن‏چه را که آن نیکوترین خوی تو است در نزد من. پس به حقیقت که ناتوان شد توانایی من، و کم شد چاره من، و بریده شد از آفریدگانت امید من، و نماند، مگر امید تو، و توکل من بر تو، و توانایی تو بر من. ای پروردگار! آنکه رحم کنی بر من و عافیت دهی مرا، چون توانایی تو است بر من، و عذاب کنی مرا و بیازمایی مرا. خدای من! یاد نعمت‏های تو شاد می‏کند مرا، و امید از برای انعام تو تقویت می‏دهد مرا، و تهی نبوده‏ام از نعمت تو از آن زمان که آفریده‏ای مرا، و تویی پروردگار من و آقای من و پناهگاه من و پناه من، و نگاه دار از برای من، و بازدارنده از من، و مهربان به من، و پابنده‏ای به روزی من، و در قضای تو و قدر تو است همه آن‏چه من در آنم. پس باید می‏باشد، ای بزرگ من و آقای من! در آن‏چه حکم نموده‏ای و تقدیر فرموده‏ای و واجب ساخته‏ای، شتابانیدن خلاصی من، از آن‏چه من در آنم، همه آن، و عافیت از برای من. به درستی که من نمی‏یابم از برای دفع آن، یکی را غیر از تو، و اعتماد ندارم در آن، مگر بر تو. پس باش ای صاحب بزرگواری و نوازش! در نزد خوبی گمانم به تو، و امیدم از برای تو، و رحم کن زاری مرا، و فروتنی من، و ناتوانی ستون مرا، و منّت گذار به آن بر من، و بر هر خواننده‏ای که خوانده است تو را ای مهربان‏تر از مهربانان! و صلوات فرستد خدا بر محمد و آل او».