الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۲۵

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن الحسن بن علي عن علي بن ميسر قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۷۳ از علی بن میسر گوید: چون امام صادق (ع) نزد ابی جعفر منصور وارد می‏شد، ابو جعفر یکی از غلامان خود را بر سر او واداشت و به او گفت: چون وارد شد گردنش را بزن، و چون امام صادق (ع) وارد شد به منصور نگاهی کرد و زیر لب سخنی گفت که ندانست چه بود! و سپس این جمله را آشکارا گفت: این کسی که از همه خلق خود کفایت کنی و کسی از او کفایت نتواند شرّ عبد اللَّه بن علی را از من دفع کن. فرمود: دیگر چشم منصور غلامش را نمی‏دید و چشم غلامش منصور را نمی‏دید، و منصور گفت: ای جعفر بن محمد راستی در این گرما شما را به رنج انداختم، برگرد. و امام صادق (ع) از نزد او بیرون شد و منصور به غلامش گفت: چرا دستور مرا در باره او اجراء نکردی؟ گفت: بخدا من او را ندیدم و پرده‏ای میان من و او کشیده شد. منصور گفت: بخدا اگر این داستان را به کسی بازگوئی هر آینه تو را خواهم کشت. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۴۳ علی بن میسر گوید: چون امام صادق علیه السلام بر أبی جعفر منصور درآمد، منصور یکی از غلامان خود را بالای سر خود نگهداشت و باو گفت: همین که (جعفر بن محمد) بر من وارد شد گردنش را بزن، حضرت صادق علیه السلام هنگامی که وارد شد نگاهی بمنصور کرد و زیر لب سخنی گفت که کسی نفهمید چه بود، و سپس این جمله را آشکارا گفت: «یا من یکفی خلقه کلهم و لا یکفیه أحد، أکفنی شر عبد اللَّه بن علی» (منصور نامش عبد اللَّه و فرزند محمد بن علی بن عبد اللَّه بن عباس بوده است) گوید: پس منصور غلامش را ندید و غلام نیز او را نمی‏دید، پس منصور بحضرت صادق علیه السلام گفت: ای جعفر. ابن محمد راستی من شما را در این گرما برنج و تعب انداختم برگرد (بمنزل، و معذرت خواهی کرد) پس حضرت صادق علیه السلام از نزدش بیرون رفت، پس از آن منصور بغلامش گفت: چرا آنچه بتو دستور داده بودم انجام ندادی (و گردن جعفر بن محمد را نزدی؟) گفت: بخدا سوگند من او را ندیدم و چیزی آمد و میان من و او حائل شد، منصور باو گفت: بخدا سوگند اگر این داستان را برای أحدی گفتی هر آینه تو را خواهم کشت. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۰۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از حسن بن علی، از علی بن میسّر روایت کرده است که گفت: چون امام جعفر صادق علیه السلام بر ابوجعفر منصور وارد شد، ابوجعفر، غلامی از خود را بر سرش به پای داشت و به او گفت که: چون بر من داخل شود، گردنش را بزن. و چون حضرت صادق علیه السلام داخل شد، به سوی ابوجعفر نگریست و میان خود و خود، چیزی را آهسته گفت که دانسته نمی‏شد که آن چیست. پس این را اظهار فرمود که: «یَا مَنْ یَکْفِی خَلْقَهُ کُلَّهُمْ وَلَا یَکْفِیهِ أَحَدٌ، اکْفِنِی شَرَّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِیٍّ؛ ای کسی که کفایت می‏کند آفریدگان خود را، همه ایشان! و کفایت نمی‏کند او را هیچ‏کس. کفایت کن از من بدی عبداللَّه، پسر علی»، علی گفت: پس ابوجعفر منصور به این سبب چنان شد که غلامش را نمی‏دید، و غلامش چنان شد که او را نمی‏دید. ابوجعفر گفت که: یا جعفر بن محمد! در این گرما تو را رنجانیدم، برگرد. پس حضرت صادق علیه السلام از نزد او بیرون آمد، و ابوجعفر به غلام خود گفت‏ که: چه منع کرد تو را از کردن آن‏چه تو را به آن امر کردم؟ گفت: نه، به خدا سوگند که او را ندیدم، و هر آینه چیزی آمد و در میان من و او حائل و مانع شد. ابوجعفر به غلامش گفت: به خدا سوگند که اگر احدی را به این حدیث، حدیث کنی، و کسی را به این خبر، خبر دهی، هر آینه تو را می‏کشم.