الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۲۷

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد و محمد بن يحيي عن احمد بن محمد جميعا عن علي بن مهزيار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۷۵ از علی بن مهزیار که محمد بن حمزه غنوی به من نوشت و از من خواست که به امام جواد بنویسم که به او دعائی بیاموزد که به وسیله آن امیدوار فرج باشد. در پاسخِ من نوشت: امّا آنچه محمد بن حمزه خواسته که به او دعائی آموخته شود برای فرج و گشایش، به او بگو ملازم این دعا باشد: یا من یکفی من کل شی‏ء، اکفنی ما اهمّنی مما انا فیه‏ . که من امیدوارم از غم و گرفتاری خود کفایت شود ان شاء اللَّه‏ تعالی. من این دعا را به او اعلام کردم و اندکی بر او نگذشت که از زندان بیرون آمد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۴۴ علی بن مهزیار گوید: محمد بن حمزه غنوی بمن نوشت و از من خواست که بحضرت جواد علیه السلام بنویسم که دعائی باو بیاموزد که بدان وسیله گشایشی برایش حاصل گردد (و از زندانی که در آن گرفتار شده بود خلاص گردد) پس آن حضرت بمن نوشت: اما آنچه محمد بن حمزه درخواست کرده که دعائی بیاموزد که بدان فرج و گشایش یابد پس باو بگو که ملازم این دعا باشد (و همیشه بگوید) «یا من یکفی من کل شی‏ء و لا یکفی منه شی‏ء اکفنی ما اهمنی مما أنا فیه» پس من امید دارم که اندوه و گرفتاریش برطرف شود ان شاء اللَّه تعالی، من هم آن دعا را باو رساندم، و بر او نگذشت جز مدت کمی که از زندان بیرون آمد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۰۹ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد و محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، هر دو از علی بن مهزیار که گفت: محمد بن حمزه غنوی به سوی من نوشت و از من سؤال می‏کرد که: عریضه‏ای به امام محمدتقی علیه السلام بنویسم در باب دعایی که به او تعلیم فرماید، و به آن امید فرج داشته باشد. پس آن حضرت به من نوشت که: «امّا آن‏چه محمد بن حمزه سؤال کرد از تعلیم دادن به او دعایی را که به آن امید فرج داشته باشد، به او بگو که: ملازم این دعا باشد و دست از این برندارد: یَا مَنْ یَکْفِی مِنْ کُلِّ شَیْ‏ءٍ، وَلَا یَکْفِی مِنْهُ شَیْ‏ءٌ، اکْفِنِی مَا أَهَمَّنِی؛ «ای کسی که کفایت می‏کند از هر چیزی، و کفایت نمی‏کند از او چیزی! کفایت کن از من، آن‏چه در اندوه افکنده مرا». پس به درستی که من امید دارم که آن‏چه او در آن است از اندوه، کفایت شود، ان شاء اللَّه». پس من این را به او اعلام کردم. بعد از آن بر او نیامد، مگر اندک زمانی، تا آنکه از زندان بیرون آمد.