الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۲۹

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن ابن اخي سعيد عن سعيد بن يسار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۷۷ از سعید بن یسار گوید: به امام صادق (ع) گفتم: غمگین می‏شوم، فرمود: بسیار بگو: اللَّه اللَّه ربّی لا اشرک به شیئاً، و هر گاه از وسوسه یا اندیشه‏های بیهوده (حدیث نفس) بترسی بگو: بار خدایا من بنده و بنده‏زاده توام و مهارم به دستِ تو است حکمِ تو در باره من عادلانه است و فرمانت در باره من مجری است، بار خدایا من از تو خواهش کنم بحق هر نامی که داری و آن را در قرآنت فرو فرستادی یا به یکی از آفریده‏هایت آموختی یا در علم غیب به خود اختصاص دادی که رحمت فرستی بر محمد و آل محمد و قرآن را نور چشم من سازی و بهار دل من و بر طرف شدن اندوه و برنده همّ من گردانی‏ اللَّه اللَّه ربّی لا اشرک به شیئا مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۴۵ سعید بن یسار گوید: بحضرت صادق علیه السلام عرضکردم: (من گاهی) اندوهگین شوم (و برای رفع آن از آن حضرت دستوری خواستم) فرمود: بسیار بگو: «اللَّه اللَّه ربی لا اشرک به شیئا» (پس هر گاه از وسوسه یا حدیث نفس (خاطره‏های شیطانی) بترسی بگو: «اللهم انی عبدک و ابن عبدک و ابن امتک ناصیتی بیدک عدل فی حکمک، ماض فی قضاؤک، اللهم انی أسألک بکل اسم هو لک أنزلته فی کتابک‏ أو علمته أحدا من خلقک أو استأثرت به فی علم الغیب عندک ان تصلی علی محمد و آل محمد و ان تجعل القرآن نور بصری و ربیع قلبی و جلاء حزنی و ذهاب همی اللَّه اللَّه ربی لا اشرک به شیئا» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۱۱ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن‏ابی‏عمیر، از پسر برادر سعید بن یسار، از سعید بن یسار روایت کره است که گفت: به خدمت حضرت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: غم و اندوه در من داخل می‏شود. فرمود که: «بسیار گردان این گفتار را که: اللَّهُ اللَّهُ رَبّی‏ لاأُشْرِکُ بِهِ شَیْئاً؛ «خدا، خدا، پروردگار من است، شریک نمی‏گردانم به او چیزی را»، و هرگاه از وسوسه یا حدیث نفس و حرف زدن دل ترسی، بگو که: اللَّهُمَّ إِنِّی عَبْدُکَ ... لَاأُشْرِکُ بِهِ شَیْئاً؛ خداوندا! به درستی که من بنده تو و پسر بنده تو و پسر کنیز توام. موی پیشانی من به دست تو است. عین عدلت است در من حکم تو. رواست در من قضای تو. خداوندا! به درستی که من سؤال می‏کنم تو را به هر نامی که آن از برای تو است، که فرو فرستاده‏ای آن را در کتاب خود، یا تعلیم داده‏ای مرا به یکی از آفریدگانت، یا متفرّد و تنها شده‏ای به آن در دانستن نهانی که در نزد تو است، که صلوات فرستی بر محمد و آل محمد، و آنکه بگردانی قرآن را روشنی دیده من، و بهار دل من، و زدودن اندوه من، و رفتن همّ من. خدا، خدا، پروردگار من، شریک نمی‏گردانم با تو چیزی را».