الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۳۸

احمد بن محمد عن عبد العزيز بن المهتدي عن يونس بن عبد الرحمن عن داود بن زربي قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۸۷ از داود بن زربی گوید: من در مدینه سخت بیمار شدم و خبرش به امام صادق (ع) رسید، به من نوشت که: خبرِ دردمندیت به من رسید، یک صاع (در حدود چهل سیر) گندم بخر و به پشت بخواب و آن را روی سینه‏ات بریز به هر گونه در پاشید و بگو: بار خدایا من تو را خواستارم بدان نامت که چون آن بیچاره تو را بدان خواند زیان و گرفتاری که دارد از او دور کنی و او را بر زمین تمکّن دهی و خلیفه‏اش بر خلقت نمائی (مقصود امام زمان ع است) که‏ رحمت فرستی بر محمد و آل محمد و مرا از دردم عافیت بخشی. سپس درست بنشین و گندمها را از گرد خود جمع کن و همان دعا را بخوان و آن را به چهار مد (در حدود ده سیر) بخش کن و هر مدی را به مستمندی بده و باز همان دعا را بخوان. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۵۱ داود بن زربی گوید: من در مدینه بیمار سختی شدم، و خبر آن به حضرت صادق علیه السّلام رسید، پس بمن نوشت: خبر بیماریت بمن رسید، پس یک صاع (تقریبا سه کیلو) گندم بخر، سپس بپشت بخواب و آن گندم را روی سینه‏ات بریز و پهن کن بهر گونه که ریخت و بگو: «اللهم انی أسألک باسمک الذی اذا سألک به المضطر کشفت ما به من ضر و مکنت له فی الارض و جعلته خلیفتک علی خلقک ان تصلی علی محمد و آل محمد و ان تعافینی من علتی» سپس برخیز و درست بنشین و گندمها را از اطراف خود جمع کن، و (دوباره) همان دعا را بخوان و آن را بچهار مد (که هر مدی تقریبا ده سیر است) تقسیم کن، هر قسمتی را بمسکینی (و مستمندی) بده و همان دعا را بخوان. داود گوید: من دستور آن حضرت را انجام دادم (و آنقدر زود اثر داشت که همان ساعت بیماریم برطرف شد) و گویا از بند آزاد شدم، و بسیاری از مردم آن را انجام داده‏اند و از آن سود برده‏اند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۱۹ احمد بن محمد، از عبدالعزیز مهتدی، از یونس بن عبدالرحمان، از داود بن ذُربیّ روایت کرده است که گفت: در مدینه بیمار شدم، بیماری سختی. پس این خبر به امام جعفر صادق علیه السلام رسید و به من نوشت که: «خبر ناخوشی تو به من رسید. یک صاع از گندم بخر و بر پشت بخواب و آن را بر سینه خود پراکنده کن، به هر وضعی که پراکنده شود، و بگو که: اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ ... وَأَنْ تُعَافِیَنِی مِنْ عِلَّتِی؛ «خداوندا! به درستی که من سؤال می‏کنم تو را به نام تو، که چون سؤال کند تو را به آن بیچاره، برداری آن‏چه را که با اوست از بدحالی، و تسلط دهی او را در زمین، و بگردانی او را جانشین خود بر آفریدگانت، آنکه صلوات فرستی بر محمد و آل محمد، و آنکه عافیت دهی مرا آزار من»، بعد از آن درست بنشین و گندم را از دور و کنار خود جمع کن و مثل این را بگو (یعنی این را دوباره بخوان)، و آن گندم را مُدّ مُدّ «۱» بخشش کن، هر مدّی از برای مسکینی. و باز دعا را بخوان». داود گفت: من چنان کردم؛ پس گویا که مرا از بند بیرون کشیدند (و گره آن را گشودند، چنان که اکال از پای شتر می‏گشایند). و چند نفر این را به جا آوردند و به آن منتفع شدند «۲». ( ۱). هر مد ۷۵۰ گرم است.( مصحح) ( ۲). مؤلّف، همین حدیث را در روضه به همین وضع ایراد کرده. و مخفی نماند که اگر غیر بیمار دعا را بخواند، اگر بیمار مرد باشد، بگوید:« وَأَنْ تُعافِیَهُ مِنْ عِلَّتِهِ»، و اگر زن باشد، بگوید:« وَأَنْ تُعافیها مِنْ عِلَّتِها». و صاع، چهار مدّ است و مد، دویست و نود و دو درهم و نصف درهم است، که چهار مد، هزار و صد و هفتاد درهم باشد، و آن عبارت است از ششصد و چهارده مثقال و ربع مثقال صیرفی. وبنابر معمول در این زمان، از قرار من شاهی، شانزده عبّاسی، نیم من است، الّا بیست و پنج مثقال و سه ربع مثقال. و آن‏چه عوام می‏گویند که: باید هر مدّی را در پارچه‏ای کرباسی کنند و با آن به فقیر دهند، مستندی ندارد.( مترجم)