الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۳۹

علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن الحسين بن نعيم عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۸۹ از حسین بن نعیم که: یکی از فرزندان امام صادق (ع) بیمار شد و آن حضرت به او فرمود: ای پسر جانم بگو: بار خدایا به درمان خود مرا درمان کن و از داروی خود به من بچشان و از بلای خود مرا عافیت بخش زیرا من بنده تو و بنده‏زاده توام. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۵۱ حسین بن نعیم گوید: یکی از فرزندان حضرت صادق علیه السّلام بیمار شد حضرت باو فرمود: ای پسرکم! بگو: «اللهم اشفنی بشفائک و داونی بدوائک و عافنی من بلائک فانی عبدک و ابن عبدک». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۲۱ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن‏ابی‏عمیر، از حسین بن نعیم، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که گفت: بعضی از فرزندان آن حضرت ناخوش شد و از درد می‏نالید؛ پس فرمود که: «ای فرزند دلبند من! بگو که: اللَّهُمَّ اشْفِنِی بِشِفَائِکَ، وَدَاوِنِی بِدَوَائِکَ، وَعَافِنِی مِنْ بَلَائِکَ؛ فَإِنِّی عَبْدُکَ، وَابْنُ عَبْدِکَ؛ خداوندا! شفا ده مرا به شفای خودت، و دوا کن مرا به دوای خودت، و عافیت بخش مرا از زحمت خود. به درستی که من بنده تو و پسر بنده توام».