الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۴۰

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن علي بن الحكم عن مالك بن عطيه عن يونس بن عمار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۸۹ از یونس بن عمّار گوید: به امام صادق (ع) گفتم: قربانت، اینکه در چهره‏ام آشکار شده است علّتی است که مردم پندارند خدا عز و جل هیچ بنده‏ای که او را خواهد بدانش گرفتار نکند. در پاسخم فرمود: نه، هر آینه که مؤمن آل فرعون انگشتانش چلاق بود و چنین می‏گفت- دستش را دراز می‏کرد- و می‏گفت (۲۰ سوره یس): «ای مردم پیروی کنید از مرسلان خدا». گوید: سپس فرمود: چون آغاز ثلث اخیر شب شد وضوء ساز و به نمازی پرداز که آن را می‏خوانی و هر گاه به سجده دوم دو رکعت اول نماز شب رسیدی بگو در همان سجده: یا علی و یا عظیم یا رحمان و یا رحیم یا سامع الدعوات و یا معطی الخیرات صلّ علی محمد و آل محمد و أعطنی من خیر الدنیا و الآخرة ما انت اهله و اصرف عنّی من شرّ الدنیا و الآخرة ما انت اهله و أذهب عنّی هذا الوجع- و آن درد را نام ببر- فانّه قد غاظنی و [أ] حزننی‏ (مرا به خشم آورده و اندوهناک کرده)، و در دعا اصرار کن. گوید: هنوز به کوفه نرسیده بودم که خدا همه آن درد را از من برد و شفای کامل عطا کرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۵۱ یونس بن عمار را (غده یا جراحت دیگری در صورتش پیدا شد) گوید: بحضرت صادق علیه السّلام‏ عرضکردم: فدایت شوم این (علتی) که در صورت من پیدا شده مردم پندارند که همانا خدای عز و جل هر کس را از بندگانش که دوست دارد بدان دچار نکند (و مرا خدا نخواسته که بدان دچار شده‏ام)؟ آن حضرت علیه السّلام بمن فرمود: نه (این طور نیست) هر آینه مؤمن آل فرعون سر انگشتانش ریخته بود (که استخوانهای بندهای آنها آشکار بود) و این طور میگفت- و دستش را دراز میکرد-: «ای مردم پیروی کنید از فرستادگان خدا» (سوره یس آیه ۲۰) گوید: سپس فرمود: چون ثلث آخر شب شد در ساعت اول آن (برخیز) و وضوء بساز و بنمازی که میخوانی بپرداز (مقصود نماز شب است) پس چون در سجده آخرین از دو رکعت اول (از هشت رکعت نماز شب) رسیدی در حال سجده بگو: «یا علی یا عظیم یا رحمان یا رحیم یا سامع الدعوات و یا معطی الخیرات صل علی محمد و آل محمد و اعطنی من خیر الدنیا و الآخرة ما أنت أهله و اصرف عنی من شر الدنیا و الآخرة ما أنت أهله و اذهب عنی هذا الوجع (و نام آن درد را ببر) فإنه قد غاظنی و [أ] حزننی» . و در دعا پافشاری کن، گوید: هنوز بکوفه نرسیده بودم که خداوند تمام آن درد را از من ببرد بواسطه دعائی که آن حضرت بمن آموخت اثری از آن بیماری در چهره من بجای نماند). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۲۱ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از علی بن حکم، از مالک بن عطیّه، از یونس بن عمّار روایت کرده است که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: فدای تو گردم! این ناخوشی که در روی من پیدا شده است- یعنی لکّه پیسی-، مردم چنان می‏پندارند که خدای عز و جل بنده‏ای را که از برایش در او حاجتی باشد، به آن مبتلی نکرده است. حضرت به من فرمود که: «هر آینه مؤمن آل فرعون انگشتانش خشکیده و درهم کشیده بود؛ پس همچنین می‏گفت و دست خود را می‏کشید و می‏گفت: «یا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ»؛ یعنی: ای گروه من! پیروی کنید فرستادگان حضرت عیسی علیه السلام را» (یعنی شمعون و دو کس دیگر از حواریّان و ظاهر، صاحب یاسین است؛ چه این قول از او است نه از مؤمن آل فرعون). یونس گفت که: بعد از آن حضرت فرمود که: «چون ثلث آخر از شب شود، در اوّل آن‏ وضو بساز و بایست به سوی نمازی که آن را به جا می‏آوری- یعنی نماز شب-، و چون در سجده آخر در دو رکعت اوّل باشی، بگو و حال آنکه تو در سجده باشی که: یَا عَلِیُّ یَا عَظِیمُ ... وَأَذْهِبْ عَنِّی هذَا الْوَجَعَ؛ «ای بلندمرتبه! ای بزرگ! ای بخشاینده! ای مهربان! ای شنونده دعاها! ای بخشنده خوبی‏ها! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و ببخش به من از خوبی دنیا و آخرت، آن‏چه را که تو سزاوار آنی، و بگردان از من از بدی دنیا و آخرت، آن‏چه را که تو سزاوار آنی، و ببر از من این درد را»، و آن درد را نام می‏بری: فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِی وَأَحْزَنَنِی؛ «پس به درستی که آن به خشم آورده مرا و اندوهناک ساخته مرا»، و در دعا الحاح و اصرار کن». راوی می‏گوید که: به کوفه نرسیده بودم که خدا همه آن ناخوشی را از من برد و شفا یافتم «۱». ( ۱). همین حدیث، در کتاب ایمان و کفر مذکور شد، با تفاوتی که در دعا است با شرح آن.( مترجم)