→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۴۳

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء‏ بَابُ الدُّعَاءِ لِلْعِلَلِ وَ الْأَمْرَاض‏

کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
عنه عن محمد بن عيسي عن داود عن مفضل عن ابي عبد الله ع :

لِلْأَوْجَاعِ‏ تَقُولُ بِسْمِ اَللَّهِ وَ بِاللَّهِ‏ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ‏ فِي عِرْقٍ سَاكِنٍ وَ غَيْرِ سَاكِنٍ عَلَى عَبْدٍ شَاكِرٍ وَ غَيْرِ شَاكِرٍ وَ تَأْخُذْ لِحْيَتَكَ بِيَدِكَ اَلْيُمْنَى بَعْدَ صَلاَةٍ مَفْرُوضَةٍ وَ تَقُولُ اَللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّي كُرْبَتِي وَ عَجِّلْ عَافِيَتِي وَ اِكْشِفْ ضُرِّي ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَ اِحْرِصْ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ مَعَ دُمُوعٍ وَ بُكَاءٍ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۹۱ از امام صادق (ع) که برای هر دردی بگو: بسم اللَّه و باللَّه کم من نعمة للَّه فی عرق ساکن و غیر ساکن علی عبد شاکر و غیر شاکر ، و با دست راست ریشت را بگیر و پس از نماز واجب سه بار بگو: بار خدایا گرفتاریم را رفع کن و عافیتم را زود برسان و زیان از من دور کن. و سعی کن که این دعا با اشک و گریه باشد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۵۳ مفضل از امام صادق علیه السّلام حدیث کند که فرمود: برای هر دردی بگو: «بسم اللَّه و باللَّه کم من نعمة للَّه فی عرق ساکن و غیر ساکن علی عبد شاکر و غیر شاکر» و ریش خود را بدست راست بگیر و پس از نماز واجب سه بار (این دعا را) بخوان: «اللهم فرج عنی کربتی و عجل عافیتی و اکشف ضری» و بکوش که خواندنت با اشک و گریه توأم باشد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۲۳ از او، از محمد بن عیسی، از داود، از مفضّل، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که: «از برای همه دردها می‏گویی که: بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ، کَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ فِی عِرْقٍ سَاکِنٍ وَغَیْرِ سَاکِنٍ، عَلی‏ عَبْدٍ شَاکِرٍ وَغَیْرِ شَاکِرٍ؛ «به نام خدا و به خدا. بسیاری از نعمت خدا را است در رگه‏ای آرمیده و غیر آرمیده، بر بنده‏ای شکر کننده و غیر شکر کننده»، و ریش خود را به دست راست خود می‏گیری بعد از نماز فریضه و سه مرتبه می‏گویی که: اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّی کُرْبَتِی، وَعَجِّلْ عَافِیَتِی، وَاکْشِفْ ضُرِّی؛ «خداوندا! ببر از من اندوه مرا، و شتاب ده عافیت مرا، و بردار سختی‏ مرا»، و حریص باش بر اینکه آن با قطرات آبِ دیده و گریه باشد».

راویان