الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۵۶

حميد بن زياد عن الحسن بن محمد عن غير واحد عن ابان عن ابن المنذر قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۹۹ ابن منذر گوید: از هراسیدن نزد امام صادق (ع) یاد آور شدم، فرمود: به شما چیزی را خبر ندهم که هر گاه آن را بگوئید نه در شب و نه در روز نهراسید: بسم اللَّه و باللَّه و توکلت علی اللَّه و انّه مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً، اللَّهم اجعلنی فی کنفک و فی جوارک و اجعلنی فی امانک و فی منعک. پس فرمود: به ما رسیده که مردی سی سال به این دعا ملازم‏ بود و یک شب آن را ترک کرد و همان شب عقرب او را گزید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۵۷ ابن منذر گوید: خدمت حضرت صادق علیه السلام از وحشت (ترس و اندوه از تنهائی) یاد آور شدم فرمود: آیا شما را آگاه نکنم بچیزی که هر گاه آن را بگوئید نه در شب و نه در روز از تنهائی نترسید؟ (و آل اینست): «بسم اللَّه و باللَّه و توکلت علی اللَّه و انه‏ مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً، اللهم اجعلنی فی کنفک و فی جوارک و اجعلنی فی أمامک و فی منعک» پس فرمود: بما رسیده که مردی سی سال این دعا را میخواند و یک شب آن را ترک کرد و همان شب او را عقرب گزید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۳۱ حمید بن زیاد، از حسن بن محمد، از چند نفر، از ابان، از ابن‏منذر روایت کرده است که گفت: در نزد امام جعفر صادق علیه السلام وحشت را ذکر کردم. فرمود: «آیا نمی‏خواهید که شما را خبر دهم به چیزی که چون آن را گفتید، وحشت به هم نرسانید و نترسید، نه در شب و نه در روز. و آن، این است: بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ ... وَاجْعَلْنِی فِی أَمَانِکَ وَفِی مَنْعِکَ؛ به نام خدا و به خدا. توکلّ کردم بر خدا؛ پس به درستی که هر که توکّل کند بر خدا، پس او بس است او را. به درستی که خدا رسنده کار خود است. به حقیقت که قرار داده است هر چیزی را اندازه‏ای. خداوندا! بگردان مرا در حفظ خود، و در همسایگی و پناه خود، و بگردان مرا در ایمنی خود، و در بازداشتن خود». پس فرمود که: خبر به ما رسید که مردی در سی سال این را گفت، و یک شب این را ترک کرد، و عقربی او را گزید.