الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۰۱۸

علي بن ابراهيم عن ابيه و عده من اصحابنا عن احمد بن محمد و سهل بن زياد جميعا عن ابن محبوب عن مالك بن عطيه عن يونس بن عمار قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۳۹۳ از یونس بن عمار که امام صادق (ع) فرمود: روز قیامت سه دفتر باشد: دفتری که در آن نعمتها ثبت است و دفتری که در آن حسنات ثبت است و دفتری که در آن سیئات ثبت است، و دفتر نعمتها را با دفتر حسنات برابر کنند و نعمتها همه حسنات را فرا گیرند و غرفه کنند و دفتر سیئات به جا ماند و آدمی زاده مؤمن را پای حساب بخوانند و قرآن در زیباترین صورتی جلو او پیش آید و گوید: پروردگارا! من قرآنم و این بنده مؤمن تو است که خود را به رنج می‏انداخت برای خواندن من و شبش را در تمرین من، طولانی می‏کرد، و چون به نماز شب مشغول می‏شد اشک از چشمش روان می‏گردد، او را خشنود ساز چنانچه مرا خشنود ساخت، فرمود: پس خدای عزیز و جبار می‏فرماید: ای بنده من! دست راستت را باز کن و خدا دست راستش را از رضوان عزیز جبار پر می‏کند و دست چپش را از رحمت خدا، سپس به او گفته می‏شود: این بهشت برایت مباح است، بخوان و بالا رو و چون آیه‏ای بخواند درجه‏ای بالا رود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۰۲ یونس بن عمار گوید: که حضرت صادق علیه السلام فرمود: دفترها در روز قیامت سه دفتر است: دفتری که نعمتها در آن ثبت شده، و دفتری که کارهای نیک در آنست، و دفتری که کارهای بد در آن ثبت است، پس دفتر نعمتها را با دفتر کارهای نیک برابر کنند، و نعمتها همه کارهای نیک را فراگیرد و در خود فرو برد، و دفتر کارهای بد بجا ماند پس آدمیزاده مؤمن را برای حساب بخوانند، و قرآن در بهترین صورتی پیش رویش درآید و گوید: بار پروردگارا من قرآنم و این بنده مؤمن تو است که خود را برای خواندن من بتعب میانداخت، و شب خود را با آهنگ خوش و هموار خواندن من دراز میکرد، و دیدگانش در هنگام نماز شب اشکریزان بود، چنانچه مرا خشنود ساختی او را هم خشنود کن، فرمود: پس خدای عزیز جبار فرماید: ای بنده من دست راستت را باز کن و خداوند آن را از رضوان خود و دست چپش را از رحمت خود پر کند، سپس باو گفته شود: این بهشت برای تو مباح است پس قرآن بخوان و بالا برو، پس هر گاه یک آیه بخواند یک درجه بالا رود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۱۳ علی بن ابراهیم روایت کرده، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد و سهل بن زیاد، هر دو، از ابن محبوب، از مالک بن عطیّه، از یونس بن عمّار که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «به درستی که دیوان‏ها و نامه‏های اعمال در روز قیامت سه دیوان است: یکی دیوانی که نعمت‏ها در آن است، و دویم دیوانی که حسنات در آن است، و سیم دیوانی که سیّئات در آن است. پس در میان دیوان نعمت‏ها و دیوان حسنات، مقابله و برابری می‏شود، و نعمت‏ها همه حسنات را فرا می‏گیرد، و دیوان گناهان باقی می‏ماند. پس فرزند آدم را از برای حساب می‏طلبند، که قرآن می‏آید در نیکوترین صورت‏ها، و در پیش روی آن مؤمن روان می‏شود و می‏گوید که: ای پروردگار من! منم قرآن، و اینک، بنده مؤمن تو است که خود را به تلاوت من در رنج و تعب می‏انداخت، و در شب خویش به ترتیل من طول می‏داد، و چون تهجّد می‏کرد، از چشم‏هایش آب می‏ریخت. پس او را راضی کن، چنان که او مرا راضی کرده است». حضرت فرمود: «پس خداوند عزیز جبّار می‏فرماید که: ای بنده من! دست راست خود را بگشا. پس آن را از رضا و خشنودی خداوند عزیز جبّار پر می‏کند، و دست چپش را از رحمت خدا پر می‏کند. بعد از آن، به او گفته می‏شود که: اینک، بهشت است که مباح شده است از برای تو. پس قرآن بخوان و بالا رو، و چون یک آیه را بخواند، یک درجه بالا رود».