حدیث امام سجّاد (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء کِتَابُ فَضْلِ الْقُرْآن
کتاب الدعاء · روایت شده از امام سجّاد عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم عن ابيه و علي بن محمد القاساني جميعا عن القاسم بن محمد عن سليمان بن داود عن سفيان بن عيينه عن الزهري قال قال علي بن الحسين ع :
لَوْ مَاتَ مَنْ بَيْنَ اَلْمَشْرِقِ وَ اَلْمَغْرِبِ لَمَا اِسْتَوْحَشْتُ بَعْدَ أَنْ يَكُونَ اَلْقُرْآنُ مَعِي وَ كَانَ ع إِذَا قَرَأَ مََالِكِ يَوْمِ اَلدِّينِ يُكَرِّرُهَا حَتَّى كَادَ أَنْ يَمُوتَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۳۹۵
از زهری که علی بن الحسین (ع) میفرمود:
اگر همه مردم میان مشرق تا به مغرب بمیرند، من هراسی ندارم پس از اینکه قرآن با من است، و شیوهاش بود که هر گاه مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ را میخواند، آن را تکرار میکرد تا نزدیک بود بمیرد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۰۳
زهری گوید: حضرت علی بن الحسین علیهما السلام فرمود: اگر همه مردم که ما بین مشرق و مغرب هستند بمیرند من از تنهائی هراس نکنم پس از آنکه قرآن با من باشد، و آن حضرت علیه السلام شیوهاش این بود که هر گاه مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ را میخواند آنقدر آن را تکرار میکرد که نزدیک بود بمیرد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۱۳
علی بن ابراهیم، از پدرش و علی بن محمد قاسانی، هر دو، از قاسم بن محمد، از سلیمان بن داود، از سفیان بن عیینه، از زهری روایت کردهاند که گفت: حضرت علی بن الحسین علیهما السلام فرمود که: «اگر هر که در میان مشرق و مغرب است بمیرد، وحشت به هم نرسانم، بعد از آنکه قرآن با من باشد. و چون آن حضرت علیه السلام، ملک یوم الدّین را میخواند، آن قدر آن را تکرار میفرمود، تا آنکه نزدیک بود که بمیرد».