الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۰۶۱

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن محمد بن حسن بن شمون قال حدثني علي بن محمد النوفلي عن ابي الحسن ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۲۹ علی بن محمد نوفلی باز گفته است که: من از آوازخوانی نزد أبو الحسن (ع) نام بردم، فرمود: علی بن الحسین (ع) قرآن را چنان به آواز می‏خواند که بسا گذرنده به او می‏گذشت و از خوش آوازی او خود را از دست می‏داد و بی‏هوش می‏شد، و راستی اگر امام از آواز خوش قرآن خواندن چیزی اظهار دارد مردم بخاطر خوبی و خوشی آن تحمل آن نکنند، گفتم: رسول خدا (ص) که با مردم نماز می‏خواند آواز خود را به خواندن قرآن بلند می‏کرد؟ فرمود: رسول خدا (ص) به آنان که پشت سرش بودند به اندازه تحمل و پذیرش آنها آواز را بلند می‏کرد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۱۹ علی بن محمد نوفلی گوید: نزد حضرت أبی الحسن علیه السلام از آواز خواندن یاد کردم فرمود: همانا علی بن الحسین علیهما السلام قرآن میخواند و چه بسا کسانی بر آن حضرت میگذشتند و از آواز خوش او مدهوش میشدند، و اگر راستی امام چیزی از آواز خوشش آشکار کند مردم تاب شنیدن آن را ندارند، عرضکردم: مگر نبود که رسول خدا (ص) با مردم نماز (جماعت) میخواند و آوازش را بخواندن بلند میکرد؟ فرمود: رسول خدا (ص) باندازه تحمل و طاقت آنان که پشت سرش بودند آوازش را بلند میکرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۴۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از محمد بن حسن بن شمّون که گفت: حدیث کرد مرا علی بن محمد نوفلی، از امام موسی کاظم علیه السلام گفت که: آواز را در نزد آن حضرت ذکر کردم. فرمود: «به درستی که حضرت علی بن الحسین علیهما السلام چنان بود که قرآن می‏خواند. پس بسا بود که گذرنده‏ای به آن حضرت می‏گذشت، و از خوشی آوازش غش می‏کرد و بیهوش می‏شد. و به درستی که امام اگر چیزی از آن را اظهار کند، مردمان تاب تحمّل آن را ندارند، به جهت خوشی آن». عرض کردم که: آیا رسول خدا صلی الله علیه و آله با مردم نماز نمی‏کرد؟ و آواز خود را به قرآن بلند نمی‏گردانید؟ فرمود: «به درستی که رسول خدا صلی الله علیه و آله بار می‏کرد بر مردمانی که در پشت سرش بودند (یا از خلق و خوی خویش) «۴»، آنچه را که طاقت و توانایی آن [را] داشتند». ( ۴). دو احتمال مترجم نتیجه احتمال تصحیف« خلفه» و« خلقه» است.