حدیث در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ فَضْلِ الْعِلْم بَابُ النَّوَادِرِ
کتاب فضل العلم · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن الوشا عن ابان عن ميمون القداح قال قال لي ابو جعفر ع :
اِقْرَأْ قُلْتُ مِنْ أَيِّ شَيْءٍ أَقْرَأُ قَالَ مِنَ اَلسُّورَةِ اَلتَّاسِعَةِ قَالَ فَجَعَلْتُ أَلْتَمِسُهَا فَقَالَ اِقْرَأْ مِنْ سُورَةِ يُونُسَ قَالَ فَقَرَأْتُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا اَلْحُسْنىََ وَ زِيََادَةٌ وَ لاََ يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لاََ ذِلَّةٌ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص إِنِّي لَأَعْجَبُ كَيْفَ لاَ أَشِيبُ إِذَا قَرَأْتُ اَلْقُرْآنَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۷۳
از میمون قداح گوید: امام باقر (ع) به من فرمود: بخوان، گفتم: از چه بخوانم؟ فرمود: از سوره نهم، گوید: من شروع به جستجوی آن کردم، فرمود: از سوره یونس بخوان، من این آیه را خواندم (۲۶ سوره یونس): «برای آن کسانی که خوش رفتاری کردند خوشی است و بیش از آن و دژم نسازد چهره آنها را تیرگی و خواری» فرمود که: رسول خدا (ص) فرموده است: راستی که من در عجبم که مویم سپید نمیشود چون قرآن را میخوانم.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۴۲
میمون قداح گوید: حضرت باقر علیه السّلام بمن فرمود: بخوان، عرضکردم: از چه بخوانم؟
فرمود: از سوره نهم، گوید: من شروع بجستجوی آن کردم فرمود: از سوره یونس بخوان گوید:
پس من این آیه را خواندم: لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا الْحُسْنی وَ زِیادَةٌ وَ لا یَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ (آیه ۲۶) فرمود: رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرموده: که راستی من در شگفتم که چگونه هنگامی که قرآن میخوانم مویم سپیده نشود؟.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۸۱
حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از وشّاء، از ابان بن میمون قدّاح روایت کرده است که گفت: امام محمد باقر علیه السلام به من فرمود که: «بخوان». عرض کردم که: چه چیز بخوانم؟ فرمود که: «از سوره نهم». راوی میگوید که: پس شروع کردم که این سوره را طلب کنم تا بدانم که کدام سوره است یا در کجا است. فرمود که: «از سوره یونس بخوان». پس من این را خواندم که: «لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا الْحُسْنی وَ زِیادَةٌ وَ لا یَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ» «۲». فرمود که: «تو را بس است»، و فرمود که: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: من تعجّب میکنم که چگونه پیر نمیشوم چون قرآن را میخوانم». و ترجمه آیه این است که: «از برای آنان که نیکی کردند (یعنی ایمان آوردند و عمل صالح کردند، و از نواهی دوری نمودند و راه حق [را] از دست ندادند) مثوبت [/ پاداش] نیکو یا نیکوتر است (که آن نِعَم دارالسّلام «۳» است) و افزونی از پاداش که به طریق کرامت عطا فرماید، و نپوشد رویهای ایشان را گردی و غباری و نه خواری» (یعنی رویهای ایشان با کمال طراوت و نهایتِ نِضارت [/ خرمی] باشد، و اثر خواری و مذلّت بر [چهره و] بشره ایشان نباشد). ( ۲). یونس، ۲۶. ( ۳). یعنی نعمتهای جاوید بهشت.