حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الْعِشْرَة بَابٌ فِي الْمُنَاجَاةِ
کتاب العشرة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسن بن محبوب عن مالك بن عطيه عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال :
إِذَا كَانَ اَلْقَوْمُ ثَلاَثَةً فَلاَ يَتَنَاجَى مِنْهُمُ اِثْنَانِ دُونَ صَاحِبِهِمَا فَإِنَّ فِي ذَلِكَ مَا يَحْزُنُهُ وَ يُؤْذِيهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۵۵۷
از امام صادق (ع)، فرمود: هر گاه سه کس با هم نشستهاند، دوتای آنها سر به گوش هم سخن نکنند، زیرا مایه اندوه و آزار آن سومی است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۸۱
حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر گاه سه نفر با هم هستند دو نفر آنها سر بگوشی با هم صحبت نکنند زیرا که آن مایه اندوه و آزار رفیق سومی ایشان است.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۷۵۱
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسن بن محبوب، از مالک بن عطیّه، از ابو بصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چون گروهی سه کس باشند، دو کس از ایشان با یکدیگر راز نگویند، بیآنکه صاحب و رفیق ایشان باشد؛ زیرا که در این کار چیزی است که او را اندوهناک میگرداند و میرنجاند».