الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۷۲

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار عن صفوان عن اسحاق بن عمار عن رجلين من اصحابنا سمعاه عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۹۱ فرمود: هر نعمتی خدا به بنده‏ای دهد و از دل آن را و با زبان خود آشکارا خدا را سپاس گوید تا سخنش تمام شود، خدا فرمان فزایش برای او صادر کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۵۰ امام صادق علیه السّلام فرمود: خدا نعمتی به بنده‏ئی نداد که از صمیم قلب آن را شناسد و در ظاهر با زبان خدا را ستایش کند و سخنش تمام شود، جز آنکه برایش بافزونی امر شود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۵۹ ابوعلی اشعری، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان، از اسحاق بن عمّار، از دو مردی که این حدیث را از امام جعفر صادق علیه السلام شنیدند روایت کرده است که فرمود: «خدا بر هیچ بنده‏ای نعمتی را انعام نفرموده، که آن بنده آن نعمت را به دل خویش بشناسد، و در ظاهر خدا را به زبان خویش حمد و ستایش کند، و سخنش تمام شود، مگر آنکه از برای او به زیادتی امر شود».